เมื่อเห็นเฉินมั่วบุกเข้ามาสังหารอีกครั้ง เฟิงชิงอวี่กัดฟันแน่น แล้วหันหัวหนีไปเลย
แม้จะปะทะกันมาเพียงไม่นาน แต่ฟงชิงอวี่ก็รู้แล้วว่าตัวเองไม่ใช่คู่มือของอีกฝ่าย
ความเสียหายของฝ่ายนั้นน่าสะพรึงเกินไป รับไม่ไหวแน่นอน ถ้าโดนอีกหนึ่งครั้ง เธอก็จบแน่
แม้เธอจะมั่นใจในความเร็วและการตอบสนองของตัวเองเต็มร้อย แต่ก็ไม่กล้าการันตีว่าจะไม่โดนโจมตี
เพราะอีกฝ่ายมีเคล็ดวิชาไม่น้อยกว่าเธอ จนถึงตอนนี้การโจมตีของเธอยังแตะต้องตัวคู่ต่อสู้ไม่ได้เลย ขณะที่ตัวเองแถบเลือดหายไปแล้วสามในสองส่วน
ชัดเจนว่าช่องว่างความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายห่างกันเกินไป สู้ต่อไม่ได้
เห็นฟงชิงอวี่หนีออกไปกะทันหัน เฉินมั่วก็อึ้งไปชั่วขณะ
เฮ้ย ตะกี้ยังสู้กันแบบดุเดือดเลือดพล่าน แล้วทำไมพลันหนีเลยล่ะ?
สนามรบเส้นทางเทพคนตายไม่ได้หรอก จำเป็นต้องหนีขนาดนั้น?
ปีกมารด้านหลังของเฉินมั่วกระพือสั่น พุ่งตามไปทันที
"หนี!? เป็นไปไม่ได้!"
"ยังไม่เคยมีใครหนีรอดจากมือข้าคนนี้ได้เลย"
ทว่าไม่นานนัก เฉินมั่วก็โดนความจริงตบหน้า...
เพราะ... เขาตามหายจริง ๆ นี่..
เฉินมั่วถึงบางอ้อ ความสามารถที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าเทพสายลมก็คือการหนีนี่เอง
ทักษะเร่งเร็วที่ถูกปล่อยออกมาทีละหนึ่ง สามารถสะบัดเฉินมั่วที่ใช้ปีกมารฉีกฟ้าจนหลุดไปเลย
มองดูร่างของเฟิงชิงอวี่ที่หายลับจากสายตาไปแล้ว เฉินมั่วก็เงียบงัน
คนนี้เป็นคนแรกที่หนีรอดจากมือเขา