เมื่อจอมสัตว์ลาวาตายลง แม่น้ำลาวาก็ไม่ได้พุ่งสัตว์ลาวาตัวใหม่ขึ้นมาอีก
ทั้งสามรออยู่ในถ้ำลาวาครู่ใหญ่ก็ยังไม่มีแม้แต่เสียงใด ๆ
"ดูเหมือนจะไม่มีมอนสเตอร์แล้ว" หลิงเอ๋อร์เอ่ยขึ้น
"แต่เดี๋ยว... เราจะออกไปยังไง?" ซุนเทามองรอบ ๆ ถ้ำลาวาอย่างงงงวย "ผมลองใช้ม้วนคัมภีร์วาร์ปกลับเมืองดู แต่ใช้ไม่ได้เลย"
"แผนที่ซ่อนเร้นใช้ม้วนคัมภีร์วาร์ปกลับเมืองไม่ได้" ข้อนี้เฉินมั่วมีประสบการณ์
"แล้วทำยังไงดี?"
"ค้นหาดูก่อนว่ามีทางลับหรืออะไรแบบนี้ซ่อนอยู่ไหม" เฉินมั่วเอ่ยขึ้น
"โอเค"
ทั้งสามเริ่มค้นหาในถ้ำลาวาอย่างละเอียด ถ้ำนี้ก็แค่นี้เอง ค้นหาได้ไม่ช้า
แต่น่าเสียดาย ไล่ดูครบทุกซอกทุกมุมแล้วก็ไม่พบทางอื่น
สุดท้าย สายตาของทั้งสามหันไปหยุดที่แม่น้ำหินหลอมเหลวที่ไหลอยู่
ถ้ามีทางอื่นซ่อนอยู่จริง ก็มีแต่จะอยู่ตรงนั้นเท่านั้น
"ก๊อก... อย่าบอกนะว่าทางออกอยู่ข้างในนั่น" ซุนเทากลืนน้ำลาย
"จากที่เห็นตอนนี้ มีแต่ความเป็นไปได้นี้แหละ" เฉินมั่วกล่าวเสียงต่ำ
"ของแบบนี้ กระโดดลงไปก็เกือบจะได้ขึ้นโต๊ะกันพอดี"
เฉินมั่วเปิดตาวิเศษมองลงไปด้านล่าง นอกจากสีแดงชาดเต็มไปหมดของหินหลอมเหลวแล้วก็มองไม่เห็นอะไรอีก
ครุ่นคิดชั่วครู่ เฉินมั่วหันไปมองซุนเทา "สองคนเราลงไปดู"