ว่ากันว่ายิ่งกลัวอะไร สิ่งนั้นยิ่งมาหา
ผู้เล่นจากญี่ปุ่นพยายามซ่อนตัวให้ดีที่สุด แต่ผลคือเฉินมั่วกลับมาแล้วสายตาแรกกลับล็อกเป้าพวกนั้นทันที
ไม่มีทางเลี่ยง ท่าทีหลบๆ ซ่อนๆ ของพวกนั้น อยากไม่ให้คนสังเกตยังไงก็ยาก
"เฮ้ย ฆ่ามันส์จนลืมเผื่อเวลากลับมาจัดการพวกผู้เล่นญี่ปุ่นในเมืองซะงั้น" เฉินมั่วตบหน้าผากตัวเอง
"ไม่รู้ตอนนี้ค่อยไปฆ่าจะทันไหม.."
เฉินมั่วกวาดสายตาไปรอบๆ พบว่า NPC ภายในเมืองต่างกลับเข้าประจำตำแหน่งของตนเรียบร้อยแล้ว จึงถอดหายใจยาว
คงไม่ทันแล้วมั้ง...
แต่ช่างมันก็ได้ พวกนั้นหนีไปไหนไม่รอดอยู่ดี วันๆ ข้ามาฆ่าทีนึงฟาร์มสเตตัสก็ดีไม่น้อย
ไม่นาน เติ้งเจี๋ยกับพวกก็เดินเข้ามา..
ตลอดทาง ซุนเทายังพูดอะไรไปพลางท่าทางพลาง..
ศึกครั้งนี้ ซุนเทาเรียกได้ว่าสร้างชื่อเสียงจนเต็มเปี่ยมจริงๆ แทบจะพูดได้ว่าเขาปกป้องประตูเมืองได้เพียงลำพังคนเดียว
กระทั่งเฉินมั่วยังต้องอาศัยสมาชิกตำหนักรัตติกาลช่วยกันถึงจะป้องกันได้ แต่ซุนเทากลับใช้แค่บอสไม่กี่ตัวปิดประตูเมืองได้แน่นหนา
ถึงแม้จะมีนักบวชออกมาช่วยไม่น้อย แต่ความจริงก็แทบไม่ได้ผลอะไรมาก
และไม่ต้องคิดก็รู้ว่า ศึกครั้งนี้ประตูเหนือสูญเสียน้อยที่สุด
ไม่ช้ากลุ่มคนก็มาถึงตัวเฉินมั่ว..
"ยังไงบ้าง สรุปความเสียหายออกมาหรือยัง?" เฉินมั่วหันไปถามเติ้งเจี๋ย
"สรุปออกแล้ว..."
"ประตูใต้ ตำหนักรัตติกาลสูญเสียไปกว่า 8,000 คน ในจำนวนนี้มีกว่า 600 คนที่ไม่มีตราประทับสลักตายถาวร คนอื่นล้วนมีตราประทับและฟื้นคืนชีพแล้ว"