เฉินมั่วออกมาได้ไม่นาน ซุนเทาก็เดินออกมาตาม เห็นหน้าเฉินมั่วแล้วรีบสุมหัวเข้าหาทันที
“พี่ม่วก พี่เร็วขิงกันเนอะ!”
เฉินมั่ว: “.......”
“พี่ม่วก ลองเดาสิ คราวนี้ผมเจอใครเข้า”
“ใคร?”
“เจ้าอันดับ 5 ของกระดานจัดอันดับไง นักรบกระหายเลือดวิกเตอร์น่ะ”
“โอ๋...ฝีมือเป็นไงบ้าง!?”
“แรงมาก! เฮียนั่นดาเมจสูงฉิบ แถมดูดเลือดสุดโหด!”
“ที่สำคัญสุด เฮียนั่นมันอวดดีมาก!”
“อวดดี!? นั่นไม่ใช่สิ่งที่นายอยากเห็นที่สุดเหรอ!?” เฉินมั่วยิ้มออกมา
“เฮิ้ลๆ ยังไงก็พี่ม่วกนี่แหละที่เข้าใจผมที่สุด”
“ศึกครั้งนี้สู้แล้วสะใจสุด ๆ !” ซุนเทาพูดอย่างตื่นเต้นเต็มหน้า “ผมให้จ้าวอมตะกับราชาสัตว์ลาวาเล่นกับมันซะจุกจิก ตบมันจนหมดสภาพ คงไม่กล้าอวดดีอีกแล้วล่ะ”
“.......”
เฉินมั่วอึ้งไปเลย ไอ้เพื่อนคนนี้ ส่งบอสเพชรสองตัวลงสนามพร้อมกัน จะต้องโหดกันขนาดนี้เลยเหรอ คาดว่าวิกเตอร์คงได้แต่ฝังเจ็บจนกลายเป็นเงาในใจไปตลอด
ไม่นานนัก แสงวาบหนึ่ง ร่างของเติ้งเจี๋ยก็ปรากฏขึ้นด้านข้าง ทั้งสองคนกำลังจะเปิดปากถาม แต่แสงอีกดวงก็กะพริบขึ้น หลิงเอ๋อร์ก็ปรากฏตัวตามมา
“โอ๊ะ สองคนนี้ออกมาติดกันแบบนี้เชียว” ซุนเทาพูดอย่างแปลกใจ
“นั่นสิ ผมกับพี่สาวเจอกันเองในเวทีเดียวกัน” เติ้งเจี๋ยพูดอย่างช่วยไม่ได้
“........”
“สองคนนี้ชนกันเข้าให้เลยเหรอ!?” ซุนเทาตอบตาโต
“อืม” ทั้งสองคนพยักหน้า
“ใครชนะ!?”
“ถามแบบนี้มันฟุ่มเฟือยนะ ผมออกมาทีหลัง แปลว่าพี่สาวหลิงเอ๋อร์ชนะแหละ” เติ้งเจี๋ยกลอกตา