นครเทียนเชวี่ย...
พอกลับมาถึงเรือนเซียวเซียง เฉินมั่วก็ลากหลิงเอ๋อร์เข้าห้องไปทันที ทิ้งให้ซุนเทายืนค้างอยู่ข้างนอก
"ไปมันส์นักเลยนะพี่ม่วก จะรีบขนาดนี้เลยหรือ ไม่ถามหน่อยเหรอว่าพี่หลิงเอ๋อร์ยินยอมหรือเปล่า"
"โอเค สมมุติว่าพี่หลิงเอ๋อร์ยินยอมก็เถอะ ก็รอจนไม่มีคนก่อนสิ ผมคนเป็นๆ ยืนอยู่แบบนี้ พวกพี่จะทำแบบนี้มันดีหรือไง"
แต่เฉินมั่วก็ไม่แคร์เขาเลยสักนิด พอเข้าห้องก็ปิดประตูทันที
"........"
"ได้ๆ เดี๋ยวผมต้องช่วยยามให้พวกพี่อีกแล้วสินะ..."
ซุนเทาอดพูดไม่ได้ แล้วก็รู้หน้าที่ตัวเอง ยืนรออยู่ที่ปากประตูใหญ่ ไม่ช้าเติ้งเจี๋ยกับพวกก็จะกลับมา เขาต้องคอยขวางคนเอาไว้ ไม่งั้นถ้าในห้องมีเสียงแปลกๆ ดังออกมาก็จะอึดอัดใจชะมัด
ภายในห้อง หลิงเอ๋อร์กลับใจเย็นกว่ามาก เธอเดาออกแล้วว่าเฉินมั่วจะทำอะไร แน่นอนว่าต้องอยากยืมดวงของเธอไปเปิดการจับฉลากฝึกพรสวรรค์ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว หลิงเอ๋อร์ก็เคยชิน
อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ หลิงเอ๋อร์ก็ถือว่าเข้าใจเฉินมั่วดีพอสมควร ถ้าไอ้นี่จะทำอะไรจริงๆ มันก็ต้องไม่ทำต่อหน้าซุนเทาแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสัมพันธ์แบบที่เขามีกันตอนนี้ ตัวไม้ตายไอ้นี่ก็ไม่มีทางกล้าทำอย่างนั้นหรอก
ดั่งคาด เข้ามาได้ไม่ทันไร เฉินมั่วก็เปิดปากทันทีว่า "หลิงเอ๋อร์ ขอยืมดวงหน่อย เราจะจับฉลากหน่อย"
"ค่ะ" หลิงเอ๋อร์พยักหน้า ไม่มีความประหลาดใจแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นหลิงเอ๋อร์พยักหน้า เฉินมั่วก็กุมมือเธอไว้แน่น จากนั้นก็ภาวนาอยู่ในใจ..