เฉินมั่วกับซุนเทาสองคนไล่ล่าผู้เล่นเผ่าแคระไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนกระทั่งเสียงประกาศของระบบดังขึ้น
"การโจมตีป้อมสิ้นสุดลง คริสตัลวิญญาณของเมืองหลักยังไม่ถูกทำลาย การโจมตีป้อมล้มเหลว เมืองเป่ยหมิงยังคงเป็นของเผ่ามนุษย์ ผู้เล่นเผ่าแคระทุกคนกำลังถูกส่งตัวกลับ ห้ามเปิดสงครามโจมตีป้อมเมืองเป่ยหมิงอีกภายในหนึ่งเดือน!"
ทันทีที่เสียงประกาศดังขึ้น ผู้เล่นเผ่าแคระที่เหลืออยู่ต่างรอดตายเหมือนได้รับพระราชทานอภัยโทษ ต่างดีใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ใครไม่รู้จักเบื้องหลังอาจนึกว่าพวกมันโจมตีป้อมสำเร็จซะอีก
แต่สำหรับผู้เล่นเผ่าแคระที่เหลือแล้ว ถึงแม้การโจมตีป้อมจะล้มเหลว แต่อย่างน้อยชีวิตก็รอด ย่อมมีความสุขได้อยู่แล้ว
เมื่อการประกาศจบลง แสงสว่างนับไม่ถ้วนเปริ้บขึ้นทั่วทุกทิศ ผู้เล่นเผ่าแคระที่เหลือทั้งหมดถูกระบบส่งตัวกลับไปหมดสิ้น
เห็นภาพตรงหน้า เฉินมั่วได้แต่ถอดใจถอนหายใจยาว...
"เฮ้อ ทำไมเวลาโจมตีป้อมมันมีแค่ 5 ชั่วโมงเนี่ย ต่ออีกสักสองสามชั่วโมงก็คงดีไม่น้อย"
จากนั้น เฉินมั่วหันไปมองค่าสเตตัสของตัวเอง ใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มแห่งความยินดีขึ้นทันที
5 ชั่วโมง ภายใต้การสังหารหมู่อย่างบ้าคลั่งของเขา เขาคนเดียวฆ่าผู้เล่นเผ่าแคระไปแล้วอย่างน้อยก็เจ็ดหมื่นแปดหมื่นคน
น่าเสียดายที่สกิลวงกว้างมีน้อยเกินไป และตอนที่ไม่มีสกิลสถานะ เขาก็ทำวินาศทันทีไม่ได้ ไม่เช่นนั้นคงฆ่าได้อีกเยอะกว่านี้
ผู้เล่นเผ่าแคระราวๆ สองหมื่นจากเจ็ดหมื่นแปดหมื่นคนนั้นตายแท้จริง ส่งค่าสเตตัสให้เขาไปเกือบสี่หมื่นแต้ม