"นายกับพวกมันเป็นเผ่าเดียวกันจริง ๆ เหรอ" ผู้อาวุโสเผ่าแคระจ้องมองเฉินมั่วด้วยสายตาไต่ถาม
"ไม่งั้นล่ะ จะให้เป็นเผ่าเดียวกับพวกนายหรือไง" เฉินมั่วขยิบตาใส่
"เผ่าเดียวกันทำไมความแตกต่างของพลังถึงได้ห่างกันขนาดนี้" ผู้อาวุโสเผ่าแคระขมวดคิ้ว เข้าใจไม่ได้อยู่ดี
"นายไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเผ่ามนุษย์เลย" เฉินมั่วส่ายหัว
"คุณลุง การต่อสู้นี้นายมีส่วนร่วมไม่ได้ มาจากไหนก็กลับไปที่นั่นซะ อย่ามาเป็นภาระตรงนี้" เฉินมั่วโบกมือ
"นายรู้ตัวตนของฉัน!?" ใบหน้าผู้อาวุโสเผ่าแคระเย็นลง
"นายแก่เกินกว่าจะเป็นผู้เล่น" เฉินมั่วยิ้ม
"......"
"ดูท่านายรู้เรื่องเยอะแฮะ งั้นนายรู้หรือเปล่าว่า ถ้าฉันอยากฆ่านาย แม้จะมีข้อจำกัดตามกฎก็ยังฆ่านายได้ แค่ต้องแบกบทลงโทษตามกฎเท่านั้น ดังนั้นนายยังไม่มีคุณสมบัติมาหัวเราะคิกคักอยู่ตรงหน้าฉัน!"
ได้ยินคำพูดนั้น เฉินมั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามขึ้นในความคิด "เสี่ยวเนี่ยน ที่เขาพูดจริงหรือ"
"จริง แต่บทลงโทษหนักมาก แทบจะเอาชีวิตไปครึ่งหนึ่งของเขา ขึ้นอยู่ว่าเขายอมสละชีวิตขนาดนั้นจริงหรือเปล่า"
"พวกที่ฝ่ามหันตภัยครั้งใหญ่มารอดมาได้แบบเขา โดยมากจะหวงชีวิตตัวเอง ไม่ละเมิดกฎง่าย ๆ"
"แถมแม้เขาจะลงมือจริง นายก็ไม่ต้องกังวลเกินไป พลังเขาแค่ระดับขั้นสวรรค์เลเวล 80 เท่านั้น สกิลรอดชีวิตของนายมีเพียบ ขอแค่นายอืดจนบทลงโทษตามกฎลงมาก็ไม่เป็นไร แน่นอน เงื่อนไขคือนายห้ามโจมตีเขาก่อน"