เกมออนไลน์: ทองคำคือไร้เทียมทาน? ขอโทษที ของฉันเป็นสีดำ

ตอนที่ 464 หายนะแห่งเมืองเป่ยหมิง

6 นาที· 1.4K คำ

เมืองเป่ยหมิง...

ผู้เข้มแข็งเผ่าคนแคระสามคนใช้เวลาหลายชั่วโมงจึงเดินทางเข้าสู่เมืองหลักได้สำเร็จ...

พอฟ้ามืดลงและเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ผู้เล่นที่ออกไปฝึกฝนอยู่ภายนอกต่างกลับคืนสู่เมืองหลักเป็นจำนวนมาก

มองไปรอบ ๆ เห็นแต่เงาคนหนาแน่นสุดลูกหูลูกตา ดวงตาของผู้เข้มแข็งทั้งสามเป็นประกายวิบวับแห่งความตื่นเต้น

แต่พวกเขาไม่ลงมือ เพราะรู้กฎเกณฑ์ดี ถ้าลงมือตอนนี้ต้องถูก NPC ในเมืองหลักฆ่าตายแน่นอน

หากต้องการยึดเมืองหลักนี้ จำเป็นต้องกลับไปที่เผ่า ให้ผู้นำระดับสูงของเผ่าเปิดสงครามยึดเมือง

เมื่อสงครามยึดเมืองเริ่มต้นขึ้น ในตอนนั้น NPC ของเมืองหลักจะเข้าร่วมการต่อสู้ไม่ได้

ขอเพียงยึดครองเมืองหลักแห่งนี้ได้ NPC เดิมของเมืองจะถูกเคลื่อนย้ายออกไป และเมืองหลักแห่งนี้จะกลายเป็นเมืองหลักของเผ่าคนแคระ

เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาจะใช้เมืองหลักนี้เป็นฐาน แล้วค่อย ๆ ยึดเมืองหลักอื่น ๆ บนทวีปนี้ทีละแห่ง

รูปร่างหน้าตาประหลาดของคนแคระทั้งสามก็ดึงดูดความสนใจของผู้เล่นเมืองเป่ยหมิงได้อย่างรวดเร็ว

ไม่นาน ทั้งสามก็ถูกผู้เล่นญี่ปุ่นกลุ่มใหญ่มุงรอบ...

"สามตัวนี่มันของอะไรวะ ทำไมหน้าตาขี้เหร่แบบนี้!"

"ใช่ ทั้งเตี้ยทั้งขี้เหร่ คนประเทศไหนกันเนี่ย ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อน?"

"ฉันก็ไม่เคยเห็น เห็นพวกมันแล้วรู้สึกว่าคนผิวดำนั่นน่ารักกว่าออก"

"ไม่ใช่มอนสเตอร์รึเปล่า? แล้วทำไมยัดเข้ามาได้ในเมืองหลัก? ทำไม NPC ไม่ฟันมันทิ้งซะ?"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป