“แล้วเผ่าพันธุ์ชั้นกลาง-สูงล่ะครับ” เฉินมั่วถามต่อ
“พวกนั้นไม่ต้องห่วงมากหรอก เผ่าพันธุ์ชั้นสูงที่จะยกทัพบุกเมืองของเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำต้องจ่ายค่าใช้จ่ายเป็นสิบเท่าของศึกระดับเดียวกัน เว้นแต่พวกเจ้าจะมีของอะไรที่มันอยากได้ หรือไปล่วงเกินมันเข้า ไม่อย่างนั้นมันไม่มีทางยอมจ่ายค่าโง่ขนาดนั้นเพื่อบุกเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำหรอก”
“แน่นอน ก็มีบางเผ่าที่โหดร้ายกระหายเลือด ชอบทำลายเผ่าอื่นเป็นความสนุก พวกมันไม่สนค่าใช้จ่ายอะไรทั้งนั้น จับได้เผ่าไหนก็ทำลายเผ่านั้น ถ้าเจ้าพวกนี้เข้า ก็ขอให้โชคดีเถอะ”
“มีแบบนั้นด้วยเหรอ!?” เฉินมั่วตาโต
“อืม หมื่นเผ่าพันธุ์ มีอะไรบ้างล่ะที่ไม่มี? แกเองก็ชอบฆ่าคนไม่ใช่เหรอ?”
“เอ่... ผมน่ะแค่แก้แค้น พวกมันฆ่าคนของผมก่อน” เฉินมั่วพูดอย่างอึดอัด
“ว่าแต่ ค่าใช้จ่ายที่ว่าน่ะคืออะไร เราบุกเมืองของเผ่าอื่นได้ด้วยเหรอ?”
“ได้แน่นอน แต่พวกแกคงลำบาก แม้แกกับคนรอบตัวจะเก่งก็เถอะ แต่คนอื่นล่ะ... แกเข้าใจใช่ไหม การบุกเมืองไม่ใช่เรื่องที่คนไม่กี่คนจะทำได้”
“ผมรู้ ผมแค่ถามเฉย ๆ”
เห็นท่าของเฉินมั่วแบบนั้น ประมุขเมืองก็รู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ได้แค่ถามเล่นแน่
ส่ายหัว ประมุขเมืองก็ยังบอกต่อ “ค่าใช้จ่ายก็ง่าย ๆ นั่นแหละ คือเหรียญทอง”
“การบุกเมืองระหว่างเผ่าพันธุ์ระดับเดียวกันต้องจ่ายหนึ่งแสนเหรียญทอง ส่วนเผ่าพันธุ์ชั้นสูงบุกเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำต้องจ่ายหนึ่งล้านเหรียญทอง”
“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?” เฉินมั่วตาโต