เมื่อเห็นหญิงสาวปรากฏตัวขึ้นข้างกายเฉินมั่ว หัวหน้าองครักษ์เมืองก็ขมวดคิ้ว
อีกฝ่ายยืนอยู่เฉย ๆ ธรรมดาเช่นนั้น แต่ไม่รู้ทำไม ในใจของเขากลับรู้สึกได้อย่างแผ่วเบาถึงความไม่สงบ
“นายเป็นใคร?” หัวหน้าองครักษ์เมืองถามเสียงเย็น
“ชื่อของฉัน นายยังไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้” จิ้งจอกปีศาจเก้าหางพูดเรียบ ๆ
ไอ้เจ้าคนนี้พูดจาปากเปิดปากปิดเรื่องจะฆ่าเย่หาน ทำให้หล่อนไม่พอใจเลย
จะฆ่าเย่หาน ก็เท่ากับจะฆ่าหล่อนไปด้วยไม่ใช่เหรอ!? เธอจะไปทำหน้าให้ดีกับอีกฝ่ายได้อย่างไร
“นาย...!” ใบหน้าของหัวหน้าองครักษ์เมืองมืดครึ้มทันที ไฟโทสะลุกลามขึ้น แต่ความรู้สึกไม่สงบนั้นก็ทำให้เขาต้องกดมันเอาไว้แน่นหนา
“ท่านผู้เฒ่า ท่านรู้หรือไม่ว่าที่นี่คือฉางหลานเฉิง! ท่านอาจมีฝีมือสักหน่อย แต่ฉางหลานเฉิงไม่ใช่ที่ที่ท่านจะมาอวดอำนาจได้”
“เย่หานฆ่าคนกลางเมืองมาหลายครั้ง ละเมิดกฎอย่างรุนแรง วันนี้เขาต้องตาย ข้าขอแนะนำว่าท่านอย่าเพิ่งยุ่งกับเรื่องนี้เลย”
“ถ้าข้าอยากยุ่งล่ะ!?” ใบหน้าของจิ้งจอกปีศาจเก้าหางก็เย็นลงตาม
“นั่นแหละ ต้องดูว่าท่านมีฝีมือพอหรือเปล่า!? ขอย้ำสักคำ พวกเราเจ้าเมืองอีกไม่นานก็จะเดินทางมาถึง ถ้าท่านยังดื้อจะยุ่ง กลัวว่าจะไม่มีวันออกจากฉางหลานเฉิงไปได้”
“เหอะ ข้าอยากเห็นเหลือเกินว่าพวกนายจะทำให้ข้าออกจากฉางหลานเฉิงไปไม่ได้ยังไง” จิ้งจอกปีศาจเก้าหางยิ้ม นับไม่ถ้วนแล้วที่ไม่มีใครกล้าพูดกับหล่อนแบบนี้
“นาย...!”
“ดีมาก... ที่แท้ก็พวกเดียวกับเย่หานนี่เอง”