นครเทียนเชวี่ย เรือนเซียวเซียง...
“ขึ้นถึงเลเวล 49 แล้วสินะ...” เฉินมั่วมองเลเวลของตัวเองแล้วถอดใจถอดหายใจยาว
คนอื่นต่างบ่นว่าตัวเองอัปเลเวลช้า แต่เขากลับรู้สึกไม่อยากให้อัปเลเวลไว
ทำไม่ได้ เพราะพอถึงเลเวลนี้ เขาต้องไปเผชิญหน้ากับบางสิ่งแล้ว..
“เฮ้อ ไม่ต้องคิดมากแล้ว สุดท้ายก็ต้องเผชิญอยู่ดี” เฉินมั่วส่ายหน้า
ใช่ เขาตั้งใจจะไปพบสุนัขจิ้งจอกเก้าหางตัวนั้นพรุ่งนี้
เมื่อถึงเลเวล 50 และเปลี่ยนอาชีพรอบสามแล้ว ผู้เล่นจะสูญเสียการคุ้มครองตามกฎ ตอนนั้นผู้เล่นฝีมือเยี่ยมเหล่านั้นจะลงมือกับพวกเขาได้โดยไม่ต้องรับโทษ
เขายังจำได้ดีถึงคำพูดของตัวเฒ่าแห่งเผ่าคนแคระ ว่าเมื่อเข้าถึงเลเวล 50 จะมาจัดการเขา
แม้จะไม่ถึงกับถูกประโยคเดียวของอีกฝ่ายขู่จนตกใจ แต่เขารู้ดีว่าเมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ คงไม่ใช่แค่ตัวเฒ่าแก่ตัวเดียวง่าย ๆ บางทีอาจมีตัวเฒ่าแก่นับไม่ถ้วนที่จะลงมือกับเขา ตอนนั้นเขาคงยุ่งยากหนักแน่
ดังนั้น ก่อนถึงเลเวล 50 ต้องช่วยสุนัขจิ้งจอกเก้าหางออกมาให้ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เสี่ยวเนี่ยนกำชับมาอย่างรอบคอบที่สุด
เฉินมั่วไม่อยากเผชิญหน้ากับสุนัขจิ้งจอกเก้าหางตัวนั้น จึงผลัดเลี่ยงมาจนถึงวันนี้
แต่ตอนนี้ก็ขึ้นเลเวล 49 แล้ว จะไม่ไปก็ไม่ได้
“เป็นอะไรหรือเปล่า มีเรื่องกังวลหรอ” หลิงเอ๋อร์ดูเหมือนจะเห็นว่าเฉินมั่วไม่เป็นสุข จึงถามเบา ๆ
“อืม ฉันตั้งใจจะไปดินแดนผนึกอีกครั้งพรุ่งนี้ ไปพบสุนัขจิ้งจอกเก้าหางตัวนั้น” เฉินมั่วกล่าวเสียงต่ำ
“อะไรนะ”
“นายจะไปหาหล่อนอีกเหรอ!?”