“เข้าใจแล้ว...” เฉินมั่วพยักหน้า
เกมนี้ในที่สุดจะมีเพียงคนจำนวนน้อยนิดที่ได้เป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง แต่คนอื่น ๆ ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่เกม แต่ยังเป็นความจริงด้วย
เมืองหลักขั้นสองคือรากฐานการอยู่รอดของพวกเขา ไม่มีเมืองหลักขั้นสอง พวกเขาก็แม้แต่ที่อยู่อาศัยก็ไม่มี
แม้เฉินมั่วจะเยือกเย็นเพียงใด ก็ไม่มีทางมองเผ่ามนุษย์ถึงแก่ล่มสลายได้ลงคอ ดังนั้นเมืองหลักขั้นสองต้องปกป้อง
“มีอะไรจะถามอีกไหม?”
“มีครับ ในบรรดาเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ มีผู้แข็งแกร่งสุดยอดที่ไม่ใช่ผู้เล่นอยู่บ้างไหม?” เฉินมั่วถามต่อ
“นายรู้ได้อย่างไร?”
“คราวก่อนตอนเผ่าแคระล้อมเมือง ผมเจอมาหนึ่ง เขาไม่ได้ลงมือ แต่ผมรู้ว่าถ้าลงมือ ผมสู้เขาไม่ไหว”
เฉินมั่วย่อมไม่เอ่ยถึงเรื่องเสี่ยวเนี่ยนออกมา จนถึงตอนนี้มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ถึงการมีอยู่ของเสี่ยวเนี่ยน แม้แต่คนใกล้ตัวก็ไม่เคยบอก
แม้เฉินมั่วจะไม่รู้ว่าเสี่ยวเนี่ยนเป็นสิ่งที่มีอยู่แบบไหน แต่เขารู้ว่าการมีอยู่ของเสี่ยวเนี่ยนควรซ่อนจากทุกคนที่สุด มิฉะนั้นจะเกิดปัญหาใหญ่
“ถูกต้อง นอกจากเผ่ามนุษย์พวกนายแล้ว เผ่าพันธุ์ใหญ่ ๆ แทบทุกเผ่ามีผู้แข็งแกร่งที่รอดจากภัยพิบัติครั้งก่อน ผู้แข็งแกร่งเหล่านี้เป็นผู้เล่นไม่ได้ แต่ความแข็งแกร่งของพวกมันเหนือกว่าผู้เล่นอย่างพวกนายมาก”
“ภัยพิบัตินั้นคืออะไร?”
“ภัยพิบัติ...” เจ้าเมืองถอนหายใจ แต่ก็ยังเอ่ยต่อ