“โว้ย! นี่มันพลังของผู้ครองพรสวรรค์สีทองจริง ๆ เหรอ!? โหดเกินไปแล้ว!”
“ใช่แหละ ไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกันเลย เข้ารอบร้อยอันดับเหมือนกัน แต่พวกผู้ครองพรสวรรค์ระดับแดงเจอกับพรสวรรค์สีทองแล้ว ไม่มีทางที่จะรบกลับได้เลย”
“ดูเหมือนเทพรัตติกาลยังไม่ได้ลงมือเลยนะ?”
“ยังครับ ตอนนี้บนเวทีมีแค่ผู้เล่นหัวเซี่ยสองคน ก็ไม่ใช่ทั้งเทพเย่หาน”
“อยากเห็นพลังของเทพเย่หานจริง ๆ จังว่ามันน่ากลัวแค่ไหน พรสวรรค์สีทองถึงขนาดนี้แล้ว แต่ได้ยินมาว่าเทพเย่หานฆ่าผู้ครองพรสวรรค์สีทองเหมือนฆ่าไก่ ไม่รู้จะจริงไหม”
“จริงสิ ผู้ครองพรสวรรค์สีทองที่ตายด้วยมือเทพเย่หานเกือบจะนับไม่ไหวมือเดียวแล้ว บอกหน่อยซิว่าเจ๋งไหม!”
“ฉันว่าเทพเย่หานคงจะได้ลงมือเร็ว ๆ นี้แหละ รอดูได้เลย!”
และเมื่อผู้ครองพรสวรรค์สีทองทั้งหลายลงมือไปแล้ว ฝ่ายผู้ครองพรสวรรค์ระดับแดงก็ไม่มีใครขึ้นไปอีก เพราะขึ้นไปก็เท่ากับไปหาความอัปยศใส่ตัวเอง
บนเวทีเกิดความเงียบชั่วขณะ...
ภายในเรือนเซียวเซียง...
“เราน่าจะลงมือได้แล้วสินะ?” ซุนเทาพูดอย่างคนอยากลองของ
“อืม ลงมือได้แล้ว จัดการคู่แข่งกันก่อน การแข่งขันชิงตำแหน่งประจำเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดครั้งนี้ พวกเราพยายามคว้าที่นั่งสิบอันดับแรกให้ได้ให้มากที่สุด” เฉินมั่วกล่าว
“ผมจะไปจัดการไฟเอ่อร์ซือเหมือนเดิม คุณพวกนี้คงเอาไม่อยู่หรอก ผมเอาเขาลงไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน” ซุนเทากล่าว
“มีประโยชน์อะไร แกเอาเขาลงไป เขาก็ยังไปท้าทายเวทีอื่นได้ ด้วยพรสวรรค์ของมัน สิบอันดับแรกคือของมันแน่นอน” เติ้งเจี๋ยกล่าว