สิบนาทีต่อมา ซูเว่ยซินเดินออกจากบ้านตระกูลซู
ยืนอยู่หน้าประตู มองถนนซีเมนต์ที่มุ่งสู่ทางเข้าหมู่บ้าน ควักบุหรี่ก้นกรองจุดสูดลึกหนึ่งครั้ง
แล้วโยนก้นบุหรี่ทิ้งเหยียบให้ดับ หันหลังเดินอ้อยอิ่งไปทางประตูหลังหมู่บ้าน
ยังไม่ทันถึงประตู จู่ ๆ ก็มีแขนพาดลงบนบ่า
เสียงป่าเถื่อนก๋ากั่นของซูหลีระเบิดดังข้างหู
"ท่านพี่ บัญชีของเราสองคน ถึงเวลาชำระหรือยัง?"
ซูหลีพูดพลางรวบแขนล็อกคอซูเว่ยซิน ลากเขาเข้าไปในซอกตรอกอย่างแรง
ซูเว่ยซินเห็นนาง สีหน้าเปลี่ยนทันที—เด็กนี่ควรจะเดินจากประตูใหญ่ไม่ใช่หรือ?
ตนกลัวเจอนางถึงได้อ้อมประตูหลัง นึกไม่ถึงว่าจะชนจนได้!
"น้องเล็ก มีอะไรก็ค่อย ๆ พูด อย่าลงไม้ลงมือ!" ซูเว่ยซินทั้งตกใจทั้งหงุดหงิด เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ไอ้ตัวแสบนี่มีแรงเยอะตั้งแต่เมื่อไหร่?
ยังพูดไม่ทันจบ หน้าก็ถูกต่อยเข้าให้
เสียง "ปัง" ดัง ตาพร่า ความเจ็บแสบร้อนผ่าวบนแก้ม
"ไอ้เวร—"
เขาเค้นคำพูดกัดฟัน ซูหลีก็ชกมาอีกหนึ่งหมัด อัดเต็มท้องน้อย
"แกทรยศชาติกำเนิด! วันที่แม่ถูกประจาน แกอยู่แถวหน้าสุดของฝูงชน
ใบปลิวประจานแกเป็นคนเขียน นางคุกเข่าบนพื้น แกเตะท้องนาง ข้าเห็นหมด!"
ซูหลีตะคอกเสียงเย็น สีหน้าซีดอย่างกับจะกลั่นน้ำออกมา
ซูเว่ยซินหน้าซีดเผือดทันใด "ข้า... ข้าถูกบังคับ! มันเป็นสถานการณ์จำเป็น!"
"สถานการณ์?" ซูหลียิ้มเย็น แววตาเต็มไปด้วยความแค้น
"แกไม่อยากไปชนบท ก็ใช้แม่เป็นเครื่องมือ? ได้เป็นผู้ช่วยเล็ก ๆ ก็คิดว่าตัวเองเลอเลิศ ไม่มีใครจำได้หรือว่าแกเป็นใคร?"