“เลขาโจวจากสโมสรสาธารณะมาแล้ว มาตั้งใจมอบใบประกาศให้ด้วยนะ”
ชาวบ้านคนหนึ่งวิ่งมาจากไกล ๆ เสียงกังวานสูง เปี่ยมด้วยความตื่นเต้นที่เก็บไม่อยู่
หลี่กว่างควนไม่มีเวลาคุยกับซูหลี หันหลังเดินเร็วเข้าไปต้อนรับทันที
หัวหน้าตัวเองมาแล้ว ไม่รีบไปต้อนรับได้ไงล่ะ!
ชาวบ้านที่ทำงานอยู่ที่อื่นได้ยินเสียงกลองและฉาบดังตึงตัง ก็รีบวิ่งมา ด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่นานนัก ชายอายุสี่สิบกว่า รูปร่างสูงปานกลางเดินเข้ามา พร้อมกับหลี่กว่างควนที่เดินตีคู่มาด้วย
ด้านหลังเป็นคณะตีกลองสะเอวที่ผูกผ้าแพรแดง
ผู้คนหนาตาขึ้นเรื่อย ๆ ทางเดินเล็ก ๆ แคบ ๆ เต็มไปด้วยฝูงชนที่มาดูความสนุก บรรยากาศคึกคักยิ่งใหญ่
แต่ซูหลีกลับรู้สึกประหม่า นี่คนเยอะกว่างานแต่งของยุคหลังซะอีก
ตัวเองเหมือนถูกล้อมไว้ในฝูงคน…เอ่อ…เหมือนลิง
พอเห็นซูหลีเดินมา หลี่กว่างควนก็พูดเสียงดัง:
“ซูจือชิง คนนี้คือเลขาโจวจากสโมสรสาธารณะ มาตั้งใจมอบใบประกาศให้คุณเลยนะ”
เขายิ้มกว้าง น้ำเสียงเป็นกันเอง ไม่มีทีท่าเย็นชาเหมือนเมื่อกี้เลยสักนิด
“ใบประกาศอะไรน่ะ?”
คนรอบข้างบางคนเกิดความสงสัย ถามด้วยความแปลกใจ
ได้ยินว่าเด็กสาวคนนี้เพิ่งมาถึงก็ตัดผมของหนุ่มสาวที่มีความรู้อีกคน แล้วโยนลงโอ่งน้ำ เกือบจมน้ำตาย
เด็กสารเลวแบบนี้จะมีใบประกาศได้ยังไง?
รางวัลที่ว่าเอาไว้ให้รางวัลที่ตีคนรึไง?
เลขาโจวก้าวเข้ามาอย่างกระตือรือร้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ยื่นใบประกาศและซองหนึ่งให้เธอด้วยมือทั้งสองอย่างเป็นทางการ
“สหายซูหลี ในปฏิบัติการช่วยเหลือกองกำลังจับกุมคนร้ายค้ามนุษย์ เธอแสดงความกล้าหาญและไหวพริบดีเด่น