หลิ่วอวี้ชะงักไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้
การซุ่มยิงไม่ใช่แค่การนอนหมอบอยู่ตรงนั้นแล้วเหนี่ยวไกเพียงอย่างเดียว
ในชุดซุ่มยิงสองคนที่เป็นมืออาชีพจริง ๆ พลสังเกตการณ์ต้องค้นหาเป้าหมาย ประเมินทิศทางลม ระยะห่าง มุมยิง สิ่งรบกวนในฉากหลัง และความเปลี่ยนแปลงของพฤติกรรมเป้าหมาย อีกทั้งยังต้องดูแลการสื่อสาร การเฝ้าระวัง และปรับแก้วิถีกระสุนด้วย
สือฉีไม่ใช่ชุดจู่โจมต่อต้านการก่อการร้ายตามแบบปกติ ตำแหน่งซุ่มยิงหมายเลข 4 ส่วนใหญ่มีคนประจำเพียงคนเดียว
ทั้งห้าคนต้องสามารถเข้าประจำตำแหน่งใดก็ได้เมื่อจำเป็น
โดยเฉพาะหน่วยลับสุดยอด สถานการณ์ในภารกิจเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว หลายครั้งก็ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า “กำลังพลครบชุด”
สายตาของหลิ่วอวี้ยังแนบอยู่หลังกล้องเล็ง “ผมไม่ต้องการพลสังเกตการณ์”
ฟ่านอิงนอนหมอบอยู่ข้างเขา เอียงหน้ามาเล็กน้อย “คนเดียวตอนนี้คุณรับทั้งหน้าที่พลซุ่มยิงกับพลสังเกตการณ์เลยเหรอ”
หลิ่วอวี้ตอบว่า “ตำแหน่งหมายเลข 4 ของหน่วยลับสุดยอดมีคนเดียว ปกติพลสังเกตการณ์จะให้หมายเลข 3 หรือ 5 รับหน้าที่ควบไปด้วย ผมทำเองได้”
ฟ่านอิงครุ่นคิด “คุณยิงปืนซุ่มยิงเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วทำไมถึงไปประจำตำแหน่งหมายเลข 2 ล่ะ ฉันนึกว่าคุณเป็นหน่วยจู่โจมหลักเสียอีก”
หลิ่วอวี้ตอบว่า “เพื่อฝึกฉวีม่ายให้ยิงปืนซุ่มยิงได้ พวกเราทุกคนต้องทำได้ทุกตำแหน่ง หมายเลขประจำตำแหน่งไม่ได้ตายตัว ผมแค่ประจำหมายเลข 2 กับ 4 บ่อยหน่อย”
ฟ่านอิงขานรับเบา ๆ ว่า “อืม เข้าใจแล้ว ไม่เหมือนกองทัพทั่วไปจริง ๆ”
เธอหันกลับไปมองเหมืองแร่ที่อยู่ไกลออกไป “ฉันจำได้ว่าเหยียนอี้ซานเคยบอกว่า พลซุ่มยิงที่เก่งมาก ๆ ไม่ต้องมีพลสังเกตการณ์ก็ได้ รับหน้าที่นั้นเองได้เลย”
ฟ่านอิงกล่าวต่อ “แต่เก่งแค่ไหนก็ยังมีคนเดียว ตอนนี้ฉันอยู่ตรงนี้พอดี คุณแน่ใจนะว่าไม่ต้องการฉัน มีพลสังเกตการณ์แล้วคุณจะยิงได้แม่นขึ้น”
หลิ่วอวี้ไม่ตอบ ฟ่านอิงจึงหันไปมองเขา แล้วพบว่าเขาก็กำลังมองเธออยู่
ใบหน้าของเขาแต้มสีพรางไว้ ทำให้แนวคิ้วกับสันจมูกดูคมชัดยิ่งขึ้น
ฟ่านอิงกะพริบตา จู่ ๆ ก็เพิ่งนึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ใบหน้าของหลิ่วอวี้แต้มสีพราง คนอื่น ๆ ก็แต้มเหมือนกัน ดูเหมือนว่า…จะมีแค่เธอที่ไม่ได้แต้ม
สีหน้าของฟ่านอิงมีรอยร้าวปรากฏขึ้นในที่สุด “ขอโทษค่ะ หัวหน้าทีม ฉันลืมแต้มสีพรางบนหน้า เรื่องนี้…”
หลิ่วอวี้ละสายตากลับไป “ไม่เป็นไร”
ฟ่านอิง “……”
หา? ไม่เป็นไรเหรอ? แค่นี้ก็ไม่เป็นไรแล้วเหรอ?
ก่อนออกเดินทาง เธอตรวจทั้งชุดปฐมพยาบาล อุปกรณ์สื่อสาร ตัวล็อก สารบันทึก และตำแหน่งสายรัดห้ามเลือดในห้องเก็บอุปกรณ์อย่างละเอียดแท้ ๆ แต่ดันลืมใบหน้าของตัวเองไปเสียได้…
ในภารกิจ นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดเล็กน้อยเลย
แสงสะท้อนจากผิว รูปทรงใบหน้า หรือบริเวณสีอ่อนเฉพาะจุด ล้วนมีโอกาสเผยตำแหน่งได้เมื่ออยู่ในมุมที่ไม่เหมาะสม
เธอกำลังจะพูดต่อ แต่หลิ่วอวี้ชิงพูดขึ้นก่อน “กล้องสังเกตการณ์อยู่ในกระเป๋ายุทธวิธีของผม หยิบใช้ได้เลย”
ฟ่านอิงนิ่งอึ้งไปจริง ๆ เขาตกลงแล้วเหรอ? ตกลงง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?
เธอเม้มริมฝีปาก “คราวหน้าฉันไม่ลืมแน่นอน”
หลิ่วอวี้ไม่ได้พูดอะไร ที่จริงเขาไม่เคยนึกถึงเรื่องสีพรางบนใบหน้าเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
…ปกติเขาไม่เคยมองข้ามรายละเอียดแบบนี้
ตอนนี้สิ่งสำคัญกว่าคือ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเสนอตัวมาเป็นพลสังเกตการณ์ให้เขา…แถมยังเป็นผู้หญิง หลิ่วอวี้ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แล้วทำไมถึงตกลง
เธอถามเขาว่า อยากให้เธอยืนเคียงข้างและทำหน้าที่ตำแหน่งที่ต้องอาศัยความไว้ใจมากที่สุดให้สำเร็จด้วยกันหรือเปล่า
ผู้หญิงที่เพิ่งพบกันครั้งแรกก็ทำให้เขาจดจำกลิ่นกับเสียงได้
ขณะที่หลิ่วอวี้มีความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในใจ ฟ่านอิงก็หยิบกล้องสังเกตการณ์กับอุปกรณ์วัดระยะจากช่องด้านข้างกระเป๋ายุทธวิธีของเขาออกมาแล้ว
ตอนติดตั้ง เธอกดตัวกล้องลงก่อนแล้วค่อยปรับมุม เพื่อให้แน่ใจว่าแสงสะท้อนจะถูกบังอยู่หลังที่กำบัง
จากนั้นเธอก็แนบตัวต่ำลง วางศอกซ้ายให้มั่นคง แล้วใช้มือขวาปรับระยะโฟกัสเล็กน้อย
เป็นมืออาชีพมาก หลิ่วอวี้กลับไปแนบกล้องเล็งอีกครั้ง แต่หางตายังมองเห็นเธออยู่
เสียงของฟ่านอิงดังขึ้นอย่างรวดเร็ว “ระยะถึงพื้นที่เป้าหมายประมาณ 640 ถึง 680 เมตร ใช้หน้าต่างฝั่งตะวันออกชั้นสองของอาคารหอพักเป็นจุดอ้างอิง ระยะราว 650 เมตร”
ฟ่านอิงกล่าวต่อ “ลมพัดเฉียงมาจากด้านหน้าซ้าย ความเร็วไม่มาก แต่ภูมิประเทศหุบเขาทำให้ลมวน ช่วงใกล้ลานขนถ่ายจะมีลมปั่นป่วน”
ฟ่านอิงรายงาน “แสงไฟในเหมืองมีน้อย แหล่งกำเนิดแสงจ้ากระจุกอยู่ที่ลานขนถ่าย หน้าต่างชั้นสองของอาคารหอพักมีเงาคนผ่านเป็นบางครั้ง เคลื่อนที่เร็ว ยังยืนยันลักษณะเป้าหมายไม่ได้ชั่วคราว”
หลิ่วอวี้ไม่ได้ขัดจังหวะเธอ
ฟ่านอิงสังเกตการณ์ต่อ “ปากถ้ำเหมืองด้านขวามีรถจอดอยู่สองคัน คันหนึ่งเป็นรถออฟโรด อีกคันเป็นรถบรรทุกตู้ทึบ หัวรถออฟโรดหันออกด้านนอก ดูเหมือนเตรียมถอนกำลัง ข้างรถมีคนติดอาวุธสองคน หนึ่งในนั้นดูนาฬิกาบ่อยมาก ดูกระวนกระวาย”
หลิ่วอวี้ขยับปากกระบอกปืนเล็กน้อย “ต่อเลย”
ฟ่านอิงรายงาน “บริเวณกำแพงพังทางเหนือยังไม่พบความเคลื่อนไหวชัดเจน เงาสองเงาตรงแนวป่าด้านซ้ายเมื่อครู่หายไปแล้ว อาจถอยกลับหรือเคลื่อนลงไปอยู่ในตำแหน่งต่ำ”
ฟ่านอิงกล่าวต่อ “ทิศทางของเซิ่งกวานเป่ยสามารถกดรถไว้ได้ ถ้าเป้าหมายออกจากประตูหลังอาคารหอพัก อาจเกิดจุดบอดในการมองเห็นประมาณ 3 ถึง 5 วินาที”
ฟ่านอิงสรุป “แนะนำให้จับตาหน้าต่างฝั่งตะวันออกชั้นสองกับรอยต่อเงาด้านหลังอาคารหอพักเป็นพิเศษ”
หลิ่วอวี้เงียบไป
เธอคัดกรองข้อมูลในสนามรบได้ดีมาก ทั้งยังฉลาด
ไม่ได้รายงานทุกสิ่งที่เห็นให้เขาฟังรวดเดียว แต่เลือกบอกเฉพาะข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อการสังหารเป้าหมาย การประเมินเส้นทาง และการเปลี่ยนแปลงของความเสี่ยง
ลมกลางคืนพัดผ่านสันเนิน เธอนอนหมอบอยู่ตรงนั้น มองผ่านกล้องสังเกตการณ์ ท่วงท่านอนคว่ำถูกต้องตามแบบ
คำคำหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยแล่นผ่านความคิดของหลิ่วอวี้: เซ็กซี่
เธอทั้งสุขุม ฉลาด และเป็นมืออาชีพ ทั้งที่รูปร่างบอบบางขนาดนั้น…แต่กลับนอนหมอบอยู่ข้างเขาได้อย่างมั่นคง นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนช่วยแจกแจงสนามรบอันสับสนให้เขาเห็นอย่างชัดเจนทีละส่วน
หลิ่วอวี้ผ่อนลมหายใจ ก่อนกดปุ่มหูฟัง “ทุกคนรายงานสถานการณ์”
เหยียนอี้ซานตอบเป็นคนแรก “ตำแหน่งหมายเลข 1 เข้าประชิดกำแพงพังทางเหนือ ห่างจากทางเข้าประมาณ 40 เมตร พบสิ่งต้องสงสัยว่าเป็นลวดดัก สังเกตเห็นแล้วและอ้อมมาเรียบร้อย ฉวีม่ายอยู่ด้านหลังผม”
ฉวีม่ายรายงาน “ตำแหน่งหมายเลข 2 พบแหล่งความร้อนเคลื่อนที่อยู่ภายในกำแพงพังทางเหนือ ไม่ทราบจำนวน อย่างน้อย 2 คน กำลังรอยืนยัน”
เซิ่งกวานเป่ยรายงาน “ตำแหน่งกดดันด้านนอกหมายเลข 3 ควบคุมสถานการณ์ได้มั่นคง ปากถ้ำเหมืองทางใต้มีรถสองคัน คนถือปืนสองคน คนหนึ่งอยู่ข้างประตูรถ อีกคนสูบบุหรี่ ขออีก 10 วินาที ผมจะจับตาสองคนนั้นข้างรถไว้ให้ดี”
เจียงจิ่นจู้รายงาน “ตำแหน่งสนับสนุนช่วงกลางหมายเลข 5 การสื่อสารยังใช้ได้ สายบังคับบัญชาได้รับแจ้งแล้วว่าเป้าหมายอาจเคลื่อนย้าย จึงเริ่มปิดล้อมวงนอกให้แคบลงก่อนกำหนด จุดถอนกำลังทางการแพทย์อัปเดตแล้ว ร้อยโทหยางรออยู่บนเส้นทางลำเลียงผู้บาดเจ็บ”
หลิ่วอวี้ตอบ “รับทราบ ทุกคนรักษาความเงียบ รอคำสั่งจากผม”
พูดจบเขาก็ปล่อยปุ่มสื่อสาร ความเงียบเข้าปกคลุมหูฟัง ภารกิจกำลังคืบหน้าไปอย่างเงียบเชียบ
จู่ ๆ หลิ่วอวี้ก็ถามเสียงเบาอย่างไม่ตั้งใจ “ทำไมถึงไม่เชื่อใจผู้ชาย”
ฟ่านอิงถามกลับ “ตอนนี้คุณถามเรื่องนี้เนี่ยนะ”
หลิ่วอวี้ตอบ “ไม่กระทบภารกิจ”
ฟ่านอิงจับตาความเคลื่อนไหวของฝ่ายศัตรู “สมมติว่าคุณเป็นผู้หญิง ถ้ารู้ว่าผู้ชายข้างนอกพวกนั้นเป็นยังไง คุณก็คงพึ่งตัวเองเหมือนกัน”
หลิ่วอวี้ตอบ “ไม่ไปยุ่งกับคนพวกนั้นก็พอแล้ว”
ฟ่านอิงหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนั้นหรอก เก้าในสิบคนก็เหมือนกันหมด มีอะไรเหรอ หรือหัวหน้าทีมเคยมีแฟนแล้ว”
หลิ่วอวี้ตอบ “ไม่เคย ผมไม่สนใจ”
ฟ่านอิงจ้องกล้องสังเกตการณ์ “แล้วคุณจัดการความต้องการทางเพศยังไง”
สายตาของหลิ่วอวี้ไม่ละจากกล้องเล็ง “ผมไม่เคยมีความต้องการทางเพศ ตอนเด็กก็แค่ฝันเปียกตามปกติ”
ฟ่านอิงเงยหน้าขึ้นจากหลังกล้องสังเกตการณ์เล็กน้อย “คุณกับเหยียนอี้ซานนี่ประหลาดจริง ๆ”
หลิ่วอวี้ละจากกล้องเล็งแล้วหันมามองเธอ หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่ามันกะทันหัน “ทำไม คุณมีเหรอ”
ฟ่านอิงหันขวับมาสบตาเขา “ไม่มี!”
หลิ่วอวี้กลับไปแนบกล้องเล็ง “งั้นถามผมทำไม”
ฟ่านอิงกลับไปแนบกล้องสังเกตการณ์อย่างขุ่นเคือง รายงานตัวเลขเสียงดุ “ลมเฉียงจากด้านหน้าซ้ายประมาณ 0.3 ถึง 0.5 หน้าต่างฝั่งตะวันออกชั้นสองของอาคารหอพักมีคนปรากฏตัวหนึ่งครั้ง ยังยืนยันไม่ได้ว่าเป็นเป้าหมาย ข้างรถในลานขนถ่ายมีคนเพิ่มอีกหนึ่งคน ในมือคล้ายอุปกรณ์สื่อสาร”
รายงานจบ เธอก็พูดเสียงดุว่า “ผู้หญิงกับผู้ชายไม่เหมือนกัน ผู้ชายไม่ใช่ชอบเห็นผู้หญิงสวยแล้วคิดไม่ซื่อกันหรือไง”
หลิ่วอวี้ตอบ “คนอื่นผมไม่รู้ แต่ผมจะคิดไม่ซื่อกับผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อาจปรากฏตัวในชีวิตนี้เท่านั้น”
ฟ่านอิงชะงักไปชั่วครู่ เธอหันไปมองเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “ตรรกะอะไรเนี่ย งั้นผู้หญิงคนนั้นก็น่าสงสารจริง ๆ!”
จู่ ๆ หลิ่วอวี้ก็อยากหัวเราะขึ้นมา ทำไมเธอถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ?
หลิ่วอวี้ข่มมุมปากไว้ แล้วกลับไปจดจ่ออยู่หลังกล้องเล็ง เขาคิดว่าเธอคงไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเขา
ที่ชั้นสองของอาคารหอพักไกลออกไป มีคนในเงามืดผลักหน้าต่างเปิดออก
ฟ่านอิงเอ่ยขึ้นพร้อมกัน น้ำเสียงและสภาพจิตใจกลับมาสงบนิ่งในพริบตา “หน้าต่างฝั่งตะวันออกชั้นสอง สงสัยว่าเป้าหมายปรากฏตัวแล้ว”