ห้องประเมินสภาพจิตใจเรียบง่ายกว่าที่ฟ่านอิงจินตนาการไว้เสียอีก
มีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว และคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง บนโต๊ะวางสมุดบันทึกแบบกระดาษไว้ข้างถ้วยชาที่เย็นชืด
ผนังไม่มีของตกแต่งเกินจำเป็น มีเพียงกระดานไวต์บอร์ดแผ่นหนึ่ง ซึ่งเขียนคำเตือนทั่วไปไว้ไม่กี่คำ ได้แก่ การนอนหลับ อารมณ์ ความระแวดระวัง ภาพเหตุการณ์ย้อนกลับ และการควบคุมแรงกระตุ้น
หมอเฉียนอายุสี่สิบกว่า สวมแว่นกรอบดำ บุคลิกอ่อนโยน
เขาสวมเสื้อคลุมทหารธรรมดา บนบ่าก็ไม่มีเครื่องหมายยศที่ทำให้คนรู้สึกกดดัน
เมื่อฟ่านอิงเข้ามา เขาชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “ร้อยเอกฟ่าน นั่งก่อนสิ ไม่ต้องเกร็งนะ”
เธอนั่งลง “ฉันไม่ได้เกร็งค่ะ”
หมอเฉียนยิ้ม “หมอรู้ เธอกวาดตามองหน้าต่าง ประตู มุมโต๊ะ แล้วก็มือของหมอตั้งแต่ก้าวเข้ามา เธอไม่ได้เกร็ง แค่กำลังระวังตัว”
ฟ่านอิงกะพริบตาปริบ ๆ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าการประเมินสภาพจิตใจครั้งนี้ผ่านยากนักนะ อา...เพราะอย่างนี้เธอถึงไม่ชอบแผนกจิตเวช คนพวกนั้นชอบคิดว่าแค่พูดไม่กี่คำก็เข้าใจทุกอย่างเกี่ยวกับอีกฝ่ายได้แล้ว
หมอเฉียนเปิดสมุดบันทึก “ครั้งแรกที่ปฏิบัติภารกิจกับหน่วยลับระดับสูงหรือเปล่า”
ฟ่านอิงตอบ “ค่ะ”
หมอเฉียนถาม “ครั้งแรกที่เข้าไปอยู่ในสถานการณ์ปะทะจริงหรือ”
ฟ่านอิงตอบ “ฉันเคยเจอแผลจากกระสุนปืนกับแผลระเบิดมาก่อน แล้วก็เคยร่วมปฏิบัติการกับหน่วยรบพิเศษทั่วไป การปฐมพยาบาลในสนามรบก็เคยทำมาหลายครั้ง แต่การเข้าเขตปะทะไปกับหน่วยลับระดับสูง นี่เป็นครั้งแรกค่ะ”
หมอเฉียนพยักหน้า “งั้นเริ่มจากคำถามที่ตรงที่สุด ตอนถูกซุ่มโจมตี เธอคิดถึงอะไรก่อน”
ฟ่านอิงครุ่นคิด “ประเมินที่กำบัง ประเมินผู้บาดเจ็บ แล้วก็ดูว่าตัวเองเปิดเผยตำแหน่งหรือยังค่ะ”
หมอเฉียนถาม “กลัวไหม”
ฟ่านอิงตอบ “นิดหน่อยค่ะ”
หมอเฉียนเงยหน้ามองเธอ
ฟ่านอิงกล่าว “ความกลัวเป็นปฏิกิริยาทางร่างกายตามปกติ อัตราการเต้นของหัวใจสูงขึ้น อะดรีนาลีนหลั่ง ความสนใจทางการได้ยินและการมองเห็นแคบลง ทั้งหมดเป็นเรื่องปกติค่ะ ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนี้ บางทีคุณหมอน่าจะถามว่าหลังจากกลัวแล้วฉันยังทำงานได้ไหมมากกว่า”