เมื่อได้ยินกู้ฟานสั่งให้โจวเทียนไห่ อัศวินระดับเอส คุกเข่าลง ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา คิดว่ากู้ฟานต้องเสียสติไปแล้วแน่ ๆ
เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!
ซูรั่วโจวถึงกับหัวเราะออกมา «แม่ครับ กู้ฟานคนนี้ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดในโลกอยู่ตลอด ไม่รู้จักสถานะตัวเองเอาซะเลย! เขาก็แค่อันธพาลกระจอก ๆ คนหนึ่ง กล้าดียังไงมาเสียมารยาทกับอัศวินระดับเอส คืนนี้เขาต้องเจอจุดจบที่น่าอนาถแน่!»
หลินถังสาปแช่งว่า «ไอ้สารเลวนั่นสมควรถูกขังไปตลอดชีวิต! ให้อยู่ในคุกไปจนตาย!»
ซูรั่วปิงก็ส่ายหน้า «กู้ฟาน นายไม่เคยรู้จักสถานะตัวเองเลย เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม! แต่ความจริงอันโหดร้ายจะทำให้นายเข้าใจทุกอย่างเอง!»
ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะ เจียงอี้เฉินกลับสังเกตเห็นว่าโจวเทียนไห่ดูหวาดกลัวและลังเลมากขึ้น จึงอดเร่งเร้าอีกครั้งไม่ได้ «อาโจว ลุงมัวลังเลอะไรอยู่ จับตัวมันก่อนเลย ต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ ตระกูลเจียงก็จะรับผิดชอบเอง!»
เพียะ!
โจวเทียนไห่ตวัดมือตบหน้าเจียงอี้เฉินอย่างแรง พร้อมด่ากราด «ผลที่ตามมานี่ แกกับตระกูลเจียงรับผิดชอบไม่ไหวหรอก!»
โจวเทียนไห่เกลียดเจียงอี้เฉินเข้ากระดูกดำ!
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้คุณชายเสเพลนี่ เขาจะไปล่วงเกินกู้ฟาน ทำให้ผู้ชายที่ครอบครองป้ายบัญชาการอัศวินคนนี้ขุ่นเคืองได้ยังไง!
«ลุงโจว! ลุงบ้าไปแล้วเหรอ ทำไมต้องตบผมด้วย!»
เจียงอี้เฉินไม่คิดเลยว่าหลังจากถูกกู้ฟานหยามต่อหน้าคนอื่นแล้ว ตัวเองยังจะต้องโดนตบกลางที่สาธารณะอีก!