คำพูดสั้น ๆ ตรงไปตรงมาและเย็นชา ทำให้ซูรั่วปิงเบิกตากว้าง สีหน้าเผยความขุ่นเคืองออกมา!
“คุณหยุน! คุณพูดผิดแล้วล่ะ! กู้ฟานก็แค่ผู้ชายหน้าสวย เป็นไอ้ขยะสารเลวไร้ยางอายแบบนั้น ซูรั่วปิงจะคู่ควรกับเขาไม่ได้ยังไง! ต่อให้กู้ฟานยกเว้นรองเท้าให้ซูรั่วปิง เขาก็ยังไม่คู่ควรเลย!”
เย่เฉินเองก็เดือดดาลจนทนไม่ไหว เอ่ยปากพูดออกมา
เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมสาวสวยระดับท็อปพวกนี้ถึงได้ชอบกู้ฟานกันนัก!
กู้ฟานมีดีตรงไหนกัน?
เทียบกับเขาได้สักเส้นขนหรือเปล่า?
คนที่หยุนเม่ยเหนียงควรจะชอบก็น่าจะเป็นเขาสิ!
เขาหมายปองใบหน้าและรูปร่างอันสมบูรณ์แบบของหยุนเม่ยเหนียงมานานแล้ว!
แววตาของหยุนเม่ยเหนียงเย็นเยียบลง
ไม่รู้ทำไม เธอถึงไม่อยากได้ยินใครพูดให้ร้ายกู้ฟาน!
เย่เฉินไม่ทันสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหยุนเม่ยเหนียง ยังคงพูดไม่หยุด “คุณหยุน คุณต้องถูกภาพลวงตาของกู้ฟานหลอกแน่ ๆ! ตอนนั้นซูรั่วปิงก็โดนหลอกเหมือนกัน กว่าจะมองเห็นธาตุแท้อันน่ารังเกียจของกู้ฟานก็เพิ่งตอนนี้!”
“คุณหยุน ไม่ว่ากู้ฟานจะพูดอะไรกับคุณ อย่าเชื่อแม้แต่คำเดียว! เนื้อแท้ของหมอนั่นก็เป็นแค่คนต่ำช้าไร้ยางอาย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นเหมือนปลิง คอยฮุบสมบัติของตระกูลซูมาตลอด คุณหยุนต้องระวังตัวให้มาก ๆ!”
“อีกอย่าง เมื่อก่อนกู้ฟานก็เป็นแค่อันธพาล ไม่รู้ทำเรื่องชั่วผิดกฎหมายมาเท่าไหร่แล้ว คุณหยุนอยู่ให้ห่างจากขยะอย่างเขาไว้ คนแบบนั้นไม่คู่ควรจะมาเทียบชั้นกับคนมีหน้ามีตาอย่างพวกเรา...”