กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก
หลินหมี่ลี่รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง ใบหน้าแดงระเรื่อ แต่เพื่อเปิดโปงธาตุแท้เดรัจฉานของกู้ฟาน เธอก็ยังเดินเข้าไปหาเขาต่อ พร้อมส่งสายตายั่วยวนให้ไม่หยุด
เธอเซถลา เกือบล้มใส่กู้ฟาน
กู้ฟานยกมือทั้งสองข้างประคองไหล่ของหลินหมี่ลี่ไว้ เว้นระยะห่างจากเธอพอสมควร พลางจ้องใบหน้าไร้ที่ติของเธอ ความงดงามสดใสในวัยสาวของหลินหมี่ลี่ทำให้เขาอดตะลึงไม่ได้เหมือนกัน
“พี่ฟาน เหงาไหม? ฉันเหงามากเลย อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”
หลินหมี่ลี่พูดจาชวนตะลึงไม่หยุด ขณะเดียวกันก็แกะเสื้อผ้าของกู้ฟานออก เผยท่าทางยั่วยวนราวกับกำลังเคลิบเคลิ้ม
กู้ฟานขมวดคิ้วแล้วถอยหลัง
ผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นอะไรอยู่เนี่ย!
“พี่ฟาน ฉันไม่สวยเหรอ? ไม่อยากได้ฉันเหรอ?”
หลินหมี่ลี่ทำท่าทางบริสุทธิ์ไร้เดียงสาปนยั่วยวน ทว่าในใจกลับร้อนรนอย่างยิ่ง
ตามที่เธอคิด ขอแค่พุ่งเข้าใส่กู้ฟาน เขาก็น่าจะอดใจไม่ไหวและจู่โจมเธอ
แต่กู้ฟานกลับทำตัวเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาเสียอย่างนั้น?
หรือว่าเธอไม่มีเสน่ห์พอจะทำให้กู้ฟานคลั่งไคล้?
“ฉันกลับห้องก่อนนะ”
กู้ฟานเหลือบมองเรียวขาคู่ยาวกับผิวเนียนละเอียดราวหยกของหลินหมี่ลี่ ก่อนส่ายหน้า เขามองความคิดของสาวน้อยคนนี้ออกตั้งแต่แรกแล้ว
“ห้ามไป!”
เห็นกู้ฟานทำท่าหลีกหนีเธอ หลินหมี่ลี่ก็รีบยื่นมือไปขวางเขา กัดฟันแน่นแล้วแนบตัวเข้าไปหาอีกครั้ง ตั้งใจจะจูบเขา!
เพื่อพี่สาว เธอต้องสู้ให้สุดตัว!
แต่ก่อนที่ริมฝีปากแดงของหลินหมี่ลี่จะเข้าใกล้ กู้ฟานก็หลบพ้นไปเสียก่อน
“โอ๊ย...”
หลินหมี่ลี่ล้มก้นจ้ำเบ้า เสื้อผ้าเปิดจนเผยเนื้อหนัง ใบหน้าพลันบูดบึ้งอย่างยิ่ง
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าครั้งนี้แผนยั่วยวนของเธอล้มเหลว!