"ความสัมพันธ์ไม่ลงรอย ต่างคนต่างไปดีกว่า"
"ไม่ได้ถูกทิ้งหรอกใช่ไหม?"
หลินหมี่ลี่หัวเราะ: "ซูรั่วปิงเป็นถึงประธานหญิงสุดเย็นชาแห่งสี่ยอดหญิงแห่งเจียงโจวเคียงคู่พี่สาวฉัน เธอมองนายไม่เข้าตาก็เป็นเรื่องปกติ ฉันยังแปลกใจที่เธอทนอยู่กับนายได้ตั้งสิบปีเพิ่งหย่า ถือว่ามีน้ำใจมีคุณธรรมแล้วล่ะ!"
"หมี่ลี่! กินข้าวของเธอไปเถอะ!"
หลินเซี่ยหว่านตวาดพร้อมถลึงตาใส่หลินหมี่ลี่
"ก็พูดจริง ๆ นี่นา สังคมยุคนี้เขาให้ความสำคัญกับชาติตระกูลที่เท่าเทียมกัน ถ้าช่องว่างระหว่างชนชั้นของสองคนมันใหญ่เกินไป ยังไงก็อยู่ด้วยกันไม่รอดหรอก! กู้ฟาน สังคมมันโหดร้ายจริง ๆ นะ"
"หลินหมี่ลี่! พูดอีกคำเดียวก็อย่าอยู่ที่นี่อีกเลย!"
"เอาล่ะ ๆ ฉันไม่พูดก็ได้"
หลินหมี่ลี่เหลือบมองกู้ฟาน แล้วก็แอบวางแผนไว้ว่าตอนพี่สาวไม่อยู่จะติดกล้องวงจรปิดแล้วยั่วยวนกู้ฟานให้ได้!
คิดดูแล้วก็เสียวดีแท้!
ไม่นาน กู้ฟานกับหลินเซี่ยหว่านก็ออกจากคฤหาสน์ เห็นเย่เฉินที่ยืนรออยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลซูมานานแล้วแต่ไกล
วันนี้เย่เฉินใส่สูทเต็มยศ ผมหวีเงาวับ ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยความภูมิอกภูมิใจ
อีกสักครู่ ซูรั่วปิงสวมชุดกระโปรงรัดรูปสีดำเดินออกมา งดงามเกินบรรยาย เย็นชาเฉียบขาดเช่นเคย
แกร๊ก ๆ ๆ ซูรั่วเสวี่ยเดินตามออกมาอย่างกระชั้นชิด ยังอยากจะพูดเกลี้ยกล่อมเป็นครั้งสุดท้าย: "พี่สาว พี่ลองคิดดูอีกครั้งสิ ชีวิตรักสิบปีของพี่กับพี่เขย มันไม่มีอะไรให้คิดถึงเลยจริง ๆ หรือ? ลองถามหัวใจตัวเองดูสิ! ถ้าถึงเวลานั้นแล้วมานั่งเสียใจมันก็สายเกินไปแล้วนะ! ตอนนี้ยังมีโอกาสที่จะแก้ไขทุกอย่างได้อยู่!"
เย่เฉินสีหน้าเคร่งลง รีบเดินเข้าไปข้างหน้า: "รั่วปิง วันนี้เธอสวยมาก!"
ซูรั่วปิงหันหลังกลับ พอดีกับที่กู้ฟานกับหลินเซี่ยหว่านเดินสวนทางมา
"บัตรประชาชนกับเอกสารเตรียมครบหรือยัง?"
ซูรั่วปิงถามเสียงเย็นชา
กู้ฟานตอบ: "ครบแล้ว"
ซูรั่วปิงมองไปที่กู้ฟาน: "ดีมาก อย่างน้อยนายก็ยังรักษาหน้าตาของตัวเองไว้ได้เป็นครั้งสุดท้าย ฉันนึกว่านายจะอ้อนวอนให้ฉันไม่หย่าเสียอีก!"
"เธอคิดไปเองคนเดียว"
ซูรั่วปิงขมวดคิ้ว: "ไปกันเถอะ! ชีวิตคู่ที่ผิดพลาดครั้งนี้ควรจบลงได้แล้ว!"