กู้ฟานพูดเสียงเรียบเฉยมาก ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
แต่ความเย็นชาที่ไม่อาจบรรยายได้นี้เอง ที่ทำให้ซูรั่วปิงรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
คนคนหนึ่งจะเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ?
สิบปีของการเป็นสามีภรรยา ไร้ซึ่งความอาลัยแม้แต่น้อยจริงหรือ?
ได้ยินคำตอบของกู้ฟาน เย่เฉินและหลินเซี่ยหว่านต่างก็โล่งอก
"ตามใจเธอ!"
ซูรั่วปิงเย็นชา: "เธอจะอยู่ที่ไหนฉันไม่สน แต่มีเรื่องหนึ่ง เธอต้องตกลงกับฉัน!"
"เรื่องอะไร?"
"อย่าไปคลุกคลีกับพวกหลี่ทั่นฮวาอีก มันไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอ! ถ้าวันหนึ่งเธอต้องติดคุก มันจะทำให้ซีซีมีมลทิน! เผื่อวันหน้าซีซีอยากทำงานการเมือง ถ้าตรวจสอบประวัติไม่ผ่าน เธอก็เป็นคนผิดต่อแผ่นดิน!"
ซูรั่วปิงเตือน
"เธอวางใจได้ ซีซีจะภูมิใจในตัวพ่อของเธอเอง"
"กู้ฟาน! ทำไมเธอไร้ซึ่งความสำนึกขนาดนี้! เธอคิดว่าเรื่องแบบนั้นมันเป็นไปได้งั้นเหรอ?"
ซูรั่วปิงพูด: "อย่าไปทำให้ซีซีเดือดร้อนก็พอ! แล้วแต่เธอ!"
ซูรั่วปิงทนดูท่าทางคลุมเครือระหว่างกู้ฟานกับหลินเซี่ยหว่านไม่ไหว จึงหันหลังเดินจากไป
"รั่วปิง ดูเหมือนฟ้าจะมืดแล้ว อย่างนั้นให้ฉันพักที่ห้องหนังสือสักคืนได้ไหม? เธอวางใจได้ ฉันไม่มีใจคิดอะไรไม่ดีแน่นอน"
แววตาเย่เฉินเป็นประกายหลุดออกมา แล้วเอ่ยขึ้น
ในเมื่อกู้ฟานยังพักในวิลล่าของหลินเซี่ยหว่านได้ แล้วเขาจะพักในบ้านตระกูลซูไม่ได้หรือไง!
ด้วยนิสัยของซูรั่วปิง ต่อให้คิดจะแก้แค้นกู้ฟาน ก็ควรจะยอมรับเขาสิ!
ขอแค่เปิดประตูบานนี้ได้ ซูรั่วปิงก็จะเป็นของเขาคนเดียว
กลางดึก เขาสามารถแอบไปที่ห้องของซูรั่วปิงได้เลย...
ซูรั่วปิงไม่คิดว่าเย่เฉินจะพูดเรื่องนี้อีก นึกถึงที่กู้ฟานจงใจทำให้เธอโกรธ จิตใจก็เริ่มหวั่นไหว
"พี่สาว! กลับมาแล้วเหรอ?"
"พี่เขย? พี่ก็มาด้วยเหรอ? พี่กลับมาคืนดีกับพี่สาวแล้วเหรอ?"
ทันใดนั้น ซูรั่วเสวี่ยก็เดินออกมาสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีดำ รอยยิ้มมุมปากบางเบา ทั้งบริสุทธิ์และงดงาม
"รั่วเสวี่ย กู้ฟานคนนี้เพื่อจะดูถูกพี่สาวเธอ จงใจสมคบกับหลินเซี่ยหว่าน แล้วยังหน้าด้านไปพักในวิลล่าของหลินเซี่ยหว่านอีก! โชคดีที่พี่สาวเธอหย่ากับไอ้พวกนี้ไปแล้ว!"
เย่เฉินตวาด
"หา?"