“รั่วเสวี่ย?”
กู้ฟานเพิ่งสังเกตเห็นว่าซูรั่วเสวี่ยเสียเลือดมากจนล้มลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด รอยเลือดแดงฉานบนหน้าอกยังคงขยายวงกว้าง ย้อมเสื้อผ้าครึ่งตัวจนแดงก่ำ!
ยิ่งไปกว่านั้น ร่างบอบบางของซูรั่วเสวี่ยยังสั่นไม่หยุด!
นี่คืออาการของคนที่ได้รับยาปลุกกำหนัดเข้าไปในปริมาณมาก!
ตอนนี้อาการของซูรั่วเสวี่ยย่ำแย่อย่างหนัก!
กู้ฟานสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ร่างวูบไหวราวกับลมพายุ พุ่งผ่านเฉียนโหย่วไฉ เฉียนลิ่วติ่งและคนอื่น ๆ ไปถึงข้างกายซูรั่วเสวี่ย
เขารีบถ่ายเทพลังปราณสายหนึ่งเข้าสู่ร่างของซูรั่วเสวี่ย ประคองอาการบาดเจ็บของเธอไว้ชั่วคราว
โชคดีที่ไม่โดนหัวใจ!
ซูรั่วเสวี่ยลืมตาขึ้นอย่างเลือนราง พอเห็นใบหน้าคุ้นเคยของกู้ฟาน เธอก็ฝืนข่มทั้งอาการบาดเจ็บและฤทธิ์ยาที่กำลังปะทุ ก่อนรีบพูดว่า “พี่เขย พาซีซีหนีไปก่อน พวกนั้นไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก!”
เธอกลัวว่ากู้ฟานจะสู้คนเดียวไม่ไหว
มองใบหน้าสวยไร้ที่ติของซูรั่วเสวี่ยที่ตอนนี้ดูเศร้าสร้อย กู้ฟานรู้สึกผิดจับใจ ขณะเดียวกันจิตสังหารในอกก็ลุกโชนขึ้นราวกับเปลวไฟ!
“ไม่เป็นไรแล้ว เชื่อพี่เขยนะ พี่เขยอยู่ที่นี่ ไม่มีใครทำร้ายเธอกับซีซีได้!”
“อืม... ฉันเชื่อพี่เขย!”
ซูรั่วเสวี่ยยิ้มบาง ๆ ให้กู้ฟาน