หลังจากเหตุขัดแย้งที่จุดรักษาฟรีผ่านพ้นไป ซูว่านหนิงก็พักผ่อนอยู่สามวัน
เช้าตรู่วันที่สาม ก็มีคนมาเคาะประตู
“หมอซู สามีของฉันมีไข้ทั้งคืนเลยค่ะ”
“ลูกของฉันเข้าคิวมาห้าวัน กว่าจะได้คิวก็แทบไม่ไหวแล้ว”
“ท่านจะทอดทิ้งคนบริสุทธิ์คนอื่น เพียงเพราะมีคนคนเดียวมาก่อเรื่องไม่ได้หรอกนะ”
เสียงอ้อนวอนค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นคำตำหนิ
ซูว่านหนิงนั่งอยู่หลังประตูเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็ยังออกไป
เธอลดจำนวนผู้มีสิทธิ์รักษาฟรีเหลือวันละสิบคน พยายามเหลือเวลาพักให้ตัวเอง แต่คนที่อยู่ลำดับที่สิบเอ็ดกลับทรุดลงร้องไห้ตรงนั้น บอกว่าทำไมชีวิตของสิบคนแรกถึงสำคัญกว่าชีวิตของตน
เธอจึงจำต้องรักษาคนที่สิบเอ็ด
คนที่สิบสองก็ก้าวเข้ามาทันที
พอสิ้นวัน เธอกลับรักษาคนไปอีกยี่สิบสามคน
เมื่อกลับถึงศูนย์การแพทย์ หัวหน้าไม่เพียงไม่ให้เธอพัก แต่ยังยื่นตารางเวรใหม่ให้ “ในเมื่อคุณยังรับคนไข้ตอนกลางคืนได้ แสดงว่าขีดจำกัดความสามารถของคุณสูงกว่าที่เราประเมินไว้แต่แรก ตั้งแต่สัปดาห์หน้าเป็นต้นไป โควตาอย่างเป็นทางการจะปรับเป็นยี่สิบห้าคน”