หยวนจิ่งโจวอายุมากกว่าหยวนเจียวหกปี
ตอนพ่อแม่ยุ่งกับงาน คนที่จูงมือน้องสาวไปโรงเรียน สอนเธอขี่จักรยาน และไปประชุมผู้ปกครองแทนก็คือเขา เวลาหยวนเจียวเป็นไข้ก็จะตามหาพี่ชาย สอบตกก็รีบขอให้พี่ชายช่วยพูดแทนก่อนเป็นอย่างแรก
หลังรู้ความจริงเรื่องที่ลูกถูกสลับ เขาก็รู้สึกผิดเช่นกัน
เขาเตรียมคอนโดใจกลางเมืองหนึ่งห้อง รถหนึ่งคัน และบัตรเครดิตเสริมแบบไม่จำกัดวงเงินหนึ่งใบให้ซงชิงเหอ
ซงชิงเหอไม่ได้รับไว้
“ข้าไม่อยากเอาเงินมาแลกกับความผูกพันในครอบครัว”
“ไม่ใช่การแลกเปลี่ยน” หยวนจิ่งโจวอธิบาย “ของพวกนี้เป็นสิ่งที่พี่ชายควรมอบให้เจ้า”
“เมื่อก่อนเจ้าก็ให้หยวนเจียวแบบนี้เหมือนกันหรือ”
หยวนจิ่งโจวชะงักไปครู่หนึ่ง
“นางใช้บัตรของข้า”
ซงชิงเหอยิ้มบาง ๆ “เพราะอย่างนั้นเจ้าถึงให้บัตรใบใหม่กับข้า”
ถ้อยคำแฝงคมไว้อย่างชัดเจน
หยวนจิ่งโจวไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
ค่ำวันหนึ่ง หยวนเจียวเคาะประตูห้องหนังสือ
นางวางกล่องที่ห่อไว้อย่างน่าเกลียดใบหนึ่งลงบนโต๊ะ
“ของขวัญให้พี่ชายที่ไปทำงานต่างเมือง”
หยวนจิ่งโจวเปิดกล่องดู ข้างในเป็นที่หนีบเนกไทชิ้นหนึ่ง แม้รูปแบบจะไม่ได้พิเศษอะไร แต่หยวนเจียวเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง