ปีที่โจวอวี้ไป๋อายุสามสิบสี่ปี เขาขอหยวนเจียวแต่งงาน
ไม่มีสื่อ ไม่มีฉากอลังการ มีเพียงคนสองคนในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งเดียวกับที่เคยถ่ายรายการด้วยกันเป็นครั้งแรก
บ่อโคลนถูกปรับเปลี่ยนเป็นบ่อบัวแล้ว คุณยายที่อยู่ริมฝั่งยังคงจำพวกเขาได้ พอเจอกันก็ยิ้มถามว่า “ตอนนี้น้อยโจวยังจับปลาให้เจียวเจียวอยู่ไหม”
“จับ” โจวอวี้ไป๋ตอบ
“ยังช่วยแกะก้างปลาให้ฉันด้วย” หยวนเจียวเสริม
ยามพลบค่ำ โจวอวี้ไป๋พาเธอเดินไปยังสวนผลไม้แห่งเดิม ใต้ต้นไม้กล่องใบเล็กวางอยู่ใบหนึ่ง เขาคุกเข่าข้างเดียว ยื่นแหวนมาตรงหน้าเธอ
“หยวนเจียว ยอมให้ฉันดูแลเธอต่อไปไหม”
หยวนเจียวไม่ได้รับแหวนทันที “ดูแลฉันคนเดียวเหรอ”
“ให้เธอดูแลฉันด้วยสิ”
“ฉันไม่ค่อยถนัดนะ”
“เธอชมฉัน ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองดีมาก แล้วก็ยังบังคับให้ฉันพักเวลาที่ไม่สบาย” โจวอวี้ไป๋มองเธอ “แค่นี้ก็พอแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นหลังแต่งงาน ปลาเธอก็ยังเป็นคนจับ ข้าวก็ยังเป็นคนทำใช่ไหม”
“อืม”
“ฉันอยากทำงานก็ทำ ไม่อยากทำก็พักใช่ไหม”
“อืม”
“ถ้าอย่างนั้นฉันตกลง”
เธอยื่นมือให้เขา
งานแต่งเชิญเพียงญาติมิตรและคนที่ร่วมงานกันมาอย่างยาวนาน ซูหยวนก็มาด้วย ตอนนี้เธอเปลี่ยนจากนักแสดงแทนมาเป็นผู้กำกับฉากแอ็กชัน มีทีมงานเป็นของตัวเอง คู่มือความปลอดภัยสำหรับฉากถ่ายทำในน้ำฉบับมาตรฐานเล่มแรกของวงการก็เป็นผลงานของเธอ