งานเลี้ยงฉลองชัยแห่งเก้าจิวจัดขึ้น ณ สำนักหลิงเซียว
เสิ่นชิงซวงได้รับกระบี่แห่งเก้าจิวจากความชอบในแนวหน้า ส่วนหยวนเจียวได้รับตราทองแห่งวิชาม่านพลัง ชื่อของทั้งสองถูกจารึกเคียงคู่กันบนยอดสูงสุดของศิลาจารึกความชอบ
แต่ยามเสิ่นชิงซวงก้าวขึ้นสู่แท่นสูง นางต้องใช้พลังวิญญาณกดพิษเย็นในขาไว้ บาดแผลใหม่ที่หัวไหล่ขวายังไม่หายดี มือที่กำกระบี่ก็สั่นระริก
ส่วนหยวนเจียวสวมผ้าหยวนโปรยปราย ไร้บาดแผลแม้แต่น้อย
ประมุขพันธมิตรผู้บำเพ็ญกล่าวชื่นชมม่านพลังแบบใหม่ว่า “ไม่ต้องสังเวยชีวิตผู้ใด ก็ทำให้เก้าจิวสงบลงได้” เสียงปรบมือใต้แท่นดังกึกก้องยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
เสิ่นชิงซวงกำกระบี่แห่งเก้าจิวแน่น
นางสังหารสัตว์มารไปสามร้อยหกสิบตัว ทิ้งบาดแผลใหม่ไว้บนร่างสิบเก้าแห่ง ความทุ่มเทเหล่านั้นย่อมมีคุณค่า ทว่าสิ่งที่ทุกคนชื่นชมมากที่สุดกลับเป็นการที่หยวนเจียวไม่ต้องสังเวยชีวิตผู้ใดเลย
หลังงานเลี้ยง จ้าวสำนักเสวียนชิงเดินมาหาหยวนเจียวด้วยตนเอง
“เจียวเจียว แต่ก่อนเป็นความผิดของอาจารย์เอง”
“อืม”
“ยินดีกลับมายังยอดเขาหลักหรือไม่”
“ไม่ยินดี”
“เมื่อเรื่องผนึกห้วงมารคลี่คลายแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์ก็ใช่ว่าจะ—”
“ไม่ได้” หยวนเจียวเอ่ยขัด “ท่านขอโทษเป็นเรื่องของท่าน ข้าไม่รับคำขอโทษก็เป็นเรื่องของข้า”