ยามซูหลิงอี้บุกเข้ามาในจวนอ๋องยุทธ์ หยวนเจียวกำลังอยู่ในสวน คอยเป็นเพื่อนลูกสาวเล่นว่าว
เซียวเช่อนั่งจัดการรายงานการศึกอยู่ในศาลา เงยหน้ามองภรรยากับลูกสาวเป็นครั้งคราว
ซูหลิงอี้มองครอบครัวสามคน น้ำตาก็ไหลลงมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
“เพราะอะไร?”
หยวนเจียวส่งว่าวให้สาวใช้
“พี่หญิงเป็นอะไรไปหรือ?”
“เพราะอะไรเจ้าถึงหึงหวงได้?” น้ำเสียงของซูหลิงอี้สั่นเครือ “เจ้าไม่ดูแลงานในบ้าน ไม่ปรนนิบัติยามเจ็บป่วย ไม่หาหญิงมาเป็นอนุภรรยาของอ๋อง กระทั่งยามเขาออกรบ เจ้ายังไม่ยอมไปคุกเข่าสวดภาวนาที่วัดสักครั้ง แล้วเหตุใดเขาถึงยังต้องการเพียงเจ้า?”
“ข้าทำทุกอย่างที่ภรรยาควรทำแล้ว เหตุใดเหวินหลานยังต้องการคนอื่นอีก?”
หยวนเจียวมองนาง “เพราะเขารู้ว่าเจ้าจะยอม”
“ตอนนี้ข้าไม่ยอมแล้ว!”
“สายไปแล้ว”
ใบหน้าซูหลิงอี้ซีดเผือด
“ทุกครั้งที่เจ้าหาหญิงมาเป็นอนุภรรยาให้เขา เจ้าก็หวังให้เขาปฏิเสธ” หยวนเจียวกล่าว “แต่เจ้าพูดว่ายินดี เขาจึงคิดว่าเจ้ายินดีจริง ๆ”
“ครั้งหนึ่ง สองครั้ง สามครั้ง สุดท้ายแล้วเขาไม่ใช่ไม่รู้ว่าเจ้าจะเจ็บปวด แต่เขาคิดว่าความเจ็บปวดของเจ้าไม่สำคัญ”
ซูหลิงอี้ส่ายหน้า “ไม่ใช่……”
“พี่หญิง เจ้าไม่ได้อยากเป็นภรรยาผู้เพียบพร้อมหรอก”
“เจ้าแค่คิดว่าหากตนเองเพียบพร้อมพอ สักวันเขาจะเห็นความดีของเจ้า แล้วกลับมารักเพียงเจ้า”