รถกู้ภัยลอยฟ้าจอดอยู่ริมทะเลทราย
ภายใต้อุณหภูมิสูงถึงสี่สิบองศา นักเรียนใหม่ของวิทยาลัยทหารอันดับหนึ่งกำลังแบกเป้ยุทธวิธีหนักยี่สิบห้ากิโลกรัมวิ่งข้ามภูมิประเทศเป็นระยะทางสามสิบกิโลเมตร แถวขบวนทอดยาวออกไปหลายพันเมตร หญิงสาวที่อยู่หน้าสุดยังคงรักษาความเร็วได้อย่างสม่ำเสมอ หยาดเหงื่อไหลหยดลงมาตามแนวกรามเรียวคม
เสียงครูฝึกดังมาจากเครื่องขยายเสียง “ฉินซิงหลาน เหลืออีกแปดกิโลเมตร! รักษาจังหวะไว้!”
“รับทราบ!”
คำตอบหนักแน่นฉะฉาน
ท้ายขบวน หยวนเจียวใช้มือยันเข่า ภาพตรงหน้าพลันมืดวูบเป็นระยะ
นางเพิ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่นาน แต่หน้าอกกลับหนักอึ้งราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับ สายเป้ทหารรัดลึกเข้าไปในผิวหนัง ทุกครั้งที่ก้าว น่องทั้งสองข้างก็สั่นระริก
สายรัดข้อมือทางการแพทย์ส่งเสียงเตือนแหลมดังขึ้น
【อัตราการเต้นของหัวใจผิดปกติ ระดับออกซิเจนในเลือดต่ำกว่าค่าปลอดภัย แนะนำให้หยุดการฝึกทันที】
หยวนเจียวหยุดลงโดยไม่ลังเล
ครูฝึกที่เดินประกบอยู่ขมวดหน้าก้าวเข้ามา “หยวนเจียว นักเรียนชั้นปีสาม ทำไมถึงออกจากแถว?”
“เดินไม่ไหวแล้ว”
“ทุกคนก็เหนื่อยกันทั้งนั้น ความอดทนคือบทเรียนแรกของวิทยาลัยทหาร”
“สายรัดข้อมือสั่งให้ฉันหยุด”
“รายงานทางการแพทย์ของเจ้าไม่ได้ระบุว่าห้ามฝึก”
หยวนเจียวก้มมองสายรัดข้อมือที่ยังคงกะพริบแสงสีแดง “ถ้าอย่างนั้นรายงานก็ผิด”
เห็นได้ชัดว่าครูฝึกเริ่มหมดความอดทน “ตรวจร่างกายเมื่อสัปดาห์ก่อนก็ผ่านแล้ว จัดอุปกรณ์ให้เรียบร้อย แล้วตามขบวนไป”
“ไม่ไป”
นักเรียนใหม่ที่รั้งท้ายอยู่ใกล้ ๆ หลายคนหันมามองด้วยความตกตะลึง