การถ่ายทำเรื่อง “ผู้ฝ่าลมต้านสายฟ้า” เข้าสู่ช่วงท้ายแล้ว เฉิงเสวี่ยหนิงได้รับบาดเจ็บมาแล้วถึงสี่ครั้ง
กระดูกข้อมือร้าวยังไม่หายดี อาการบาดเจ็บที่เอวกำเริบอีกครั้ง ส่วนหมอนรองกระดูกเข่าขวาฉีกเล็กน้อย แพทย์สั่งให้เธอพักอย่างน้อยสามเดือน แต่ทีมผู้จัดการกลับเก็บผลตรวจเอาไว้
ฝ่ายผู้ลงทุนทุ่มงบประชาสัมพันธ์มหาศาลเพื่อสร้างภาพ “เทพีฉากแอ็กชันไร้ตัวแสดงแทน” หากเธอหยุดงานในตอนนี้ กระแสที่ปูทางมาก่อนหน้านี้ก็จะกลายเป็นเรื่องขำขัน
ฉากใหญ่ฉากสุดท้ายคือฉากระเบิดโรงงานร้าง
เฉิงเสวี่ยหนิงต้องวิ่งฝ่าเปลวไฟเป็นระยะทางเจ็ดสิบเมตร ปีนข้ามโครงเหล็ก แล้วกระโดดจากชั้นสองลงบนเบาะนิรภัย ผู้กำกับคิวบู๊เสนอให้ตัวแสดงแทนถ่ายแทน แต่ก่อนที่เธอจะทันตอบ ผู้อำนวยการสร้างก็ยิ้มพลางพูดขึ้นก่อนว่า “เสวี่ยหนิงทุ่มเทกับงานมาโดยตลอด แค่ท่านี้ไม่มีปัญหาแน่นอน”
รอบด้านเต็มไปด้วยกล้อง
เธอพูดคำว่า “ไม่” ไม่ได้
ทันทีที่คำนี้หลุดออกจากปาก ราวกับบาดแผล ความอดทน และการเสียสละตลอดสิบปีที่ผ่านมา จะสูญสิ้นความหมายไปทั้งหมด