วันที่สามหลังเปิดเทอม โจวเหว่ยตงก่อเรื่องทะเลาะวิวาทที่โรงเรียน
เขากดเจ้าเสี่ยวจวิน เพื่อนร่วมชั้น ลงไปบนกองหิมะ มุมปากของตัวเองก็ถูกต่อยจนแตกเช่นกัน ครูเรียกผู้ปกครองของทั้งสองฝ่ายไปที่โรงเรียน แต่โจวเยี่ยนชวนกำลังประชุมอยู่ หยวนเจียวจึงได้แต่พาเสี่ยวหม่านไปด้วย
แม่ของเจ้าเสี่ยวจวินเห็นนางก็ขึ้นเสียงทันที “แกคือแม่เลี้ยงสินะ ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีใครดูแลเด็ก ถึงได้ลงมือกับคนอื่นรุนแรงขนาดนี้!”
สีหน้าของเหว่ยตงเปลี่ยนไปในทันใด เขาก้าวไปยืนขวางหน้าหยวนเจียว
“ไม่เกี่ยวกับเธอ!”
“จะไม่เกี่ยวได้ยังไง? เจ้าเสี่ยวจวินพูดความจริงแค่ไม่กี่คำ แกก็ลงมือแล้ว แม่เลี้ยงอย่างแกให้เด็กทำงานทั้งวัน ไม่ให้ข้าวกิน แล้วยังไม่ยอมให้คนอื่นพูดอีกหรือ?”
หยวนเจียวหันไปมองเหว่ยตง “ที่นางพูดเป็นความจริงหรือ?”
เด็กชายร้อนใจจนดวงตาแดงก่ำ “ไม่ใช่! เจ้าเสี่ยวจวินบอกว่าคุณนายเป็นหญิงจิ้งจอก บอกว่าสักวันคุณนายจะไล่ผมกับเสี่ยวหม่านไป ผมบอกให้เขาหุบปาก แต่เขายังพูดอีกว่า...”
“พูดว่าอะไรอีก?”
“พูดว่าแม่ผมตายแล้ว ไม่มีใครต้องการพวกเรา”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหยวนเจียวจางลง
นางไม่ได้ดุเหว่ยตงก่อน และไม่ได้ใช้คำว่า “เด็กยังไม่รู้ความ” มาปัดเรื่องให้ผ่านไป แต่ขอให้ครูแยกเด็กทั้งสองคนออกจากกัน แล้วซักถามเรื่องราวให้ชัดเจน
ไม่นานเจ้าเสี่ยวจวินก็ยอมรับว่า คำพูดเหล่านั้นได้ยินมาจากแม่ของเขาที่บ้าน
แม่เจ้าเสี่ยวจวินหน้าเจื่อน “ผู้ใหญ่ก็แค่พูดไปตามประสา แต่เด็กลงมือทำร้ายคนอื่นยังไงก็ไม่ถูก”