หยวนเจียวนอนหลับไปเต็มวัน
เมื่อตื่นขึ้น ลู่เฉินโจวนั่งอยู่ข้างเตียง ฝ่ามือที่บาดเจ็บได้รับการพันแผลเรียบร้อยแล้ว เขาไม่ได้ไปเข้าร่วมสรุปภารกิจ ไม่ได้ตรวจดูของที่ได้มา เพียงเฝ้าอยู่ที่นี่
“ตื่นแล้วหรือ”
“อืม” หยวนเจียวยื่นมือออกมา “ขอน้ำหน่อย”
เขาประคองเธอให้ลุกนั่ง แล้วยกขอบแก้วจ่อริมฝีปาก
“หวานจัง” เธอดื่มไปคำหนึ่งก็ขมวดคิ้ว
“หมอบอกให้เธอเติมกลูโคส”
“ไม่อร่อย”
“สองคำ”
“คำเดียว”
“สองคำ”
หยวนเจียวฝืนดื่มจนหมด แล้วเอนกลับไปพิงไหล่เขา “ฉันช่วยชีวิตเธอไว้นะ”
“อืม”
“ใช้เม็ดคริสตัลไปหมดแล้ว”
“ไว้จะชดใช้ให้ทีหลัง”
“ฉันยังเหนื่อยอยู่เลย”
“อยากได้อะไร”
เธอเงยหน้ามองเขา “หัวหน้าทีม เธอชอบฉันใช่ไหม”
ลู่เฉินโจวเงียบไปนาน
“ใช่”
“เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ไม่รู้”
“แล้วชอบฉันตรงไหน”
“เรื่องมาก เอาแต่ใจ กลัวตาย ชอบกินของดี ๆ”
หยวนเจียวผลักเขา “ไปให้พ้น”
ลู่เฉินโจวกุมมือเธอไว้ “แต่เธอจำได้ว่าใครเคยเสี่ยงอันตรายเพื่อเธอ และไม่เคยเอาสิ่งที่พวกเราแลกมาด้วยชีวิตไปเอาใจคนอื่น”