ถ้าจัดซื้อได้สักเครื่องจริง ๆ ก็จะช่วยงานตรวจสอบใต้น้ำและงานกู้ภัยในอนาคตได้ไม่น้อยเลย
คิดถึงตรงนี้ เขาก็ถามต่อว่า “คลิปตอนกู้ศพเมื่อกี้ยังอยู่ไหม”
“มี”
ซูเฮ่ายวนพยักหน้า
“ถึงจะปิดไลฟ์ไปแล้ว แต่【นักล่าปลาตัวยง】มีฟังก์ชันบันทึกวิดีโอแบบเรียลไทม์อยู่แล้ว”
พูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ไม่นานก็เปิดคลิปขึ้นมาได้
กดเล่น
ภาพในคลิปเผยให้เห็นทีมกู้ภัยหลายคนกำลังเก็บหลักฐานใต้น้ำ ตัดโซ่ตรวน และลำเลียงศพขึ้นมา
ซูเฮ่ายวนดูไปแค่สองตา ความรู้สึกคลื่นไส้คุ้นเคยในท้องก็เริ่มตีขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเลยยัดโทรศัพท์ใส่มือเสี่ยวฟ่างไปเลย
“ดูเองเถอะ”
เสี่ยวฟ่างไม่รังเกียจสักนิด ยิ่งดูก็ยิ่งตาเป็นประกาย
ภาพคมชัด กล้องนิ่ง แสงสว่างเพียงพอ แถมมุมกล้องก็ดีมาก
สำหรับการเก็บหลักฐานใต้น้ำแล้ว สะดวกจริง ๆ
“เอาตัวนี้แหละ”
เสี่ยวฟ่างรีบบอกว่า “ส่งคลิปให้ฉันสักชุดหนึ่ง”
“ฉันจะเอากลับไปรายงานข้างบน”
ซูเฮ่ายวนถึงกับแปลกใจ
“ตัดสินใจเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ”
เร็วพอ ๆ กับซื้อผักกาดขาวในตลาดเลย
แต่เสี่ยวฟ่างกลับส่ายหน้า
“ฉันแค่ตัดสินใจว่าจะรายงานขึ้นไป”
“จะซื้อหรือไม่ซื้อ ต้องดูว่าท่านผู้นำอนุมัติหรือเปล่า”
“อีกอย่าง คนที่จ่ายเงินก็ไม่ใช่ฉัน”
“ถ้าเห็นว่าจำเป็นจริง ๆ คนที่ต้องหาทางขออนุมัติงบประมาณคือผู้อำนวยการโหว ไม่ใช่ตำรวจตัวเล็ก ๆ อย่างฉัน”
พูดถึงตรงนี้ เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าจริงจังขึ้นไม่น้อย
“อีกอย่าง นายอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ”
“ของชิ้นนี้มีคุณค่าต่อพวกเรามากกว่าที่นายคิด”
ซูเฮ่ายวนเลิกคิ้ว
“เว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ”
“คดีฆาตกรรมที่หมู่บ้าน XX เมื่อช่วงก่อน นายเคยได้ยินไหม”
“เหมือนเคยเห็นผ่าน ๆ นะ”
ซูเฮ่ายวนพยักหน้า
ช่วงนั้นโครงการโรงงานใกล้จะเสร็จแล้ว ตัวเขาเองก็ยังไม่ได้รีบค้นคว้าสิ่งประดิษฐ์ใหม่ เวลาว่างเลยมีมากขึ้นไม่น้อย