เปรี้ยงปร้าง——!
เสียงประทัดกังวานใสดังต่อเนื่องกันเป็นชุดทั่วทั้งลานบ้านทันที
ไม่นาน ประทัดทั้งพวงก็เผาไหม้จนหมด เหลือเพียงเศษกระดาษสีแดงสดกองเต็มพื้น ดูแล้วได้บรรยากาศตรุษจีนขึ้นมาไม่น้อย
“เอ่อ... คุณเจ้าหน้าที่ทุกท่านครับ”
พอเสียงประทัดเงียบลง พ่อซูก็เดินเข้ามาอย่างกระวนกระวายใจเล็กน้อย
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ไช้กัวหมิง น้ำเสียงฟังดูระมัดระวังอยู่บ้าง
“เมื่อวานไม่ได้บอกแล้วหรือครับว่าทางเสี่ยวหยวนไม่มีเรื่องอะไร”
“ทำไมเช้าตรู่วันนี้ถึงมาอีกล่ะครับ”
แม่ซูรีบพูดเสริมว่า “ใช่ค่ะ ถ้ายังมีปัญหาอะไรจริง ๆ พวกคุณก็ตรวจสอบได้ตามสบาย”
“แค่... วันนี้เป็นวันแรกของตรุษจีนแล้วนะคะ”
พอพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเธอก็ยังเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“พอจะให้ครอบครัวเราใช้ช่วงเทศกาลนี้ให้ผ่านไปอย่างสงบก่อนได้ไหมคะ”
สองสามีภรรยาไม่เคยติดต่อกับบุคคลสำคัญระดับสูงมาก่อน
แต่เพียงชายวัยกลางคนไม่กี่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็มีบุคลิกแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างชัดเจน
โดยเฉพาะไช้กัวหมิงที่ยืนอยู่หน้าสุด
ถึงจะยิ้มอยู่ตลอดเวลา ก็ยังทำให้คนรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าเขาต้องมีสถานะไม่ธรรมดาแน่
เมื่อเห็นพ่อแม่ทั้งสองตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ไช้กัวหมิงจึงผ่อนน้ำเสียงลงมาก
“ทั้งสองท่านเป็นพ่อแม่ของซูเฮ่ายวนใช่ไหมครับ”
“ไม่ต้องกังวลครับ”
เขายิ้มพลางอธิบายว่า “เรื่องเมื่อวานแทบจะตรวจสอบจนกระจ่างแล้ว วันนี้พวกเราไม่ได้มาเพื่อจับใครหรือเอาผิดครับ”
“ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ...”
ไช้กัวหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง
“พวกเราตั้งใจมาอวยพรปีใหม่ให้พวกคุณโดยเฉพาะครับ”
“มาอวยพรปีใหม่เหรอคะ”
แม่ซูชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยมากกว่าเดิม
ครอบครัวของเธอแทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคนเหล่านี้ แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงตั้งใจมาหาในวันแรกของตรุษจีนเพื่ออวยพรปีใหม่ด้วย