ในตอนนั้นเอง
“กริ๊งงง—”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกะทันหัน
ซูเฮ่ายวนลืมตาขึ้นอย่างเหนื่อยล้า รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย
ดึกป่านนี้แล้ว ใครโทรมากันนะ?
เขาควานมือไปหยิบโทรศัพท์ ไม่ได้ดูด้วยซ้ำว่าใครโทรมา แล้วก็กดรับสายไปอย่างส่ง ๆ
ทันทีที่สายต่อ เสียงของไช้กัวหมิงซึ่งฟังดูร้อนใจอย่างเห็นได้ชัดก็ดังมาจากอีกฝั่ง
“ซูเฮ่ายวน ทำไมนายไม่รับสายสักที?”
ซูเฮ่ายวนพิงเก้าอี้ ตอบกลับอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “เมื่อกี้กำลังทำของอยู่ สมาธิจดจ่ออยู่กับเครื่องทั้งหมด เลยไม่ได้ยินเลย”
พูดจบ เขาก็หาวออกมา
“โทรหาฉันดึกขนาดนี้ มีเรื่องอะไรเหรอ?”
พอได้ยินคำถามนี้ ไช้กัวหมิงถึงนึกขึ้นได้ว่าจุดประสงค์ที่โทรมาจริง ๆ คืออะไร
“เกือบโดนนายพาออกทะเลแล้วไหมล่ะ”
“เมื่อกี้ฉันเห็นประกาศไลฟ์ครั้งใหม่ของนาย เลยอยากถามไว้ก่อนสักหน่อย พรุ่งนี้นายจะเอาอะไรออกมาให้ดูกันแน่?”
พอซูเฮ่ายวนฟังจบก็กลอกตาใส่ทันที
มีใครเขาเปิดปากถามรายละเอียดสินค้าตัวใหม่กันตรง ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?
“ก็บอกแล้วไงว่าเป็นประกาศไลฟ์”
เขาพูดอย่างเกียจคร้านว่า “ถ้าฉันบอกนายตอนนี้ แล้วพรุ่งนี้ไลฟ์จะมีอะไรให้ดูล่ะ?”
ไช้กัวหมิงถึงกับโต้ไม่ออก ลองคิดดูดี ๆ ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง
แต่ภารกิจที่ท่านผู้นำสั่งลงมาก็ปล่อยปละละเลยไม่ได้
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เปลี่ยนวิธีถาม
“นายยังไม่ต้องบอกก็ได้ว่าสินค้าคืออะไร”
“แต่อย่างน้อยก็ช่วยอธิบายหน่อย คลิปที่บอกว่า ‘ช่วยเหลือสายตกปลาไม่ได้ปลา’ นั่นหมายความว่ายังไง?”
ซูเฮ่ายวนแทบไม่ต้องคิดเลย
“ก็หมายความตามนั้นแหละ”
“ของที่ฉันทำขึ้นมา ต้องช่วยพวกสายตกปลาไม่ได้ปลาได้มากแน่ ๆ”