【ขอบคุณที่อุดหนุน】
【ขอบคุณที่อุดหนุน】
【ขอบคุณที่อุดหนุน】
……
เปิดฉากมาก็พลาดติดกันสามครั้ง ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง แต่ซูเฮ่ายวนยังพอใจเย็นอยู่ได้
อย่างไรเสีย ครั้งก่อนสิบล้อต่อเนื่องก็เริ่มต้นด้วยสภาพแบบนี้เหมือนกัน สุดท้ายยังไม่เห็นได้สินค้ามาสามชิ้นหรอกหรือ?
ยังไม่เป็นไร
แต่ทว่า ต่อจากนั้นทันที——
【ขอบคุณที่อุดหนุน】
【ขอบคุณที่อุดหนุน】
【ขอบคุณที่อุดหนุน】
……
พลาดไปอีกหกครั้งรวด
คราวนี้ซูเฮ่ายวนถึงกับเริ่มทนไม่ไหวแล้ว
เดี๋ยวนะ… อัตราการถูกรางวัลนี่เอาจริงหรือเปล่า?
ระบบของตัวเองคงไม่ได้เป็นของบริษัทเพนกวินจริง ๆ หรอกนะ?
“เหลืออีกครั้งสุดท้ายแล้ว…”
ซูเฮ่ายวนกำหมัดแน่น จ้องหน้าจอระบบไม่กะพริบตา
วินาทีถัดมา ในที่สุดข้อความแจ้งเตือนใหม่ก็เด้งขึ้นมา
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสินค้า: “นักล่าปลาตัวยง”!】
เมื่อเห็นข้อความ ซูเฮ่ายวนก็ถอนหายใจโล่งอกก่อน
“ก็ยังดี อย่างน้อยก็ไม่พลาดหมดทุกครั้ง”
แต่แล้วสีหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างประหลาด
“【นักล่าปลาตัวยง】?”
ทำไมฟังดูคุ้นหูจัง? แล้วยังชื่อแบบนี้อีก…
มองยังไงก็เหมือนตู้เกมจับปลาในร้านเกมที่พ่วงกลิ่นการพนันมาด้วยอยู่หน่อย ๆ
พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจของซูเฮ่ายวนก็วูบลงทันที
“คงไม่ใช่ของแบบนั้นจริง ๆ หรอกนะ?”
ถ้าอย่างนั้นค่าความนิยมหนึ่งแสนของเขาก็เท่ากับเอาไปละลายแม่น้ำสินะ?
ซูเฮ่ายวนรู้สึกหนังศีรษะชาวาบขึ้นมา
ถ้าเอาของนี่ไปไลฟ์จริง ๆ ล่ะก็…
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าทางการจะมีปฏิกิริยายังไง แค่พ่อของเขารู้เรื่องเข้า คนแรกที่คว้าอุปกรณ์มาหักขาเขาคงเป็นพ่อแน่ ๆ