ไม่นานนัก ในภาพจากกล้องก็ปรากฏฝูงปลากลุ่มเล็ก ๆ ที่กำลังว่ายน้ำอยู่
ซูเฮ่ายวนไม่ได้รีบร้อนลงมือ
เมื่ออุปกรณ์ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ฝูงปลาอย่างเงียบเชียบจนอยู่ในระยะที่เหมาะสม เขาจึงยื่นนิ้วไปกดปุ่มหนึ่งบนด้ามบังคับ
“ยิง”
วินาทีถัดมา
ส่วนหัวของ【นักล่าปลาตัวยง】ใต้น้ำก็เปิดออกฉับพลัน
อวนที่พับเก็บไว้ถูกยิงออกไปในพริบตา ก่อนจะกางออกเต็มที่อย่างรวดเร็ว ครอบคลุมฝูงปลาด้านหน้าไว้ทั้งหมด
จากนั้นอุปกรณ์ดึงกลับที่อยู่ด้านในก็เริ่มทำงาน
อวนหดรัดแน่นทันที พร้อมลากฝูงปลาที่ติดอยู่ให้เคลื่อนเข้าหาตัวอุปกรณ์
เมื่อเห็นว่าการลงมือครั้งแรกของตัวเองประสบความสำเร็จ มุมปากของซูเฮ่ายวนก็ยกขึ้นจนหุบแทบไม่ลง
“เห็นไหมล่ะ”
“นี่ไง ได้ปลาแล้ว”
เขายิ้มอย่างลำพองใจเป็นพิเศษ
“ยิงไปทีเดียว อย่างน้อยก็ต้องได้สักเจ็ดแปดตัว”
“พวกนายตกปลาด้วยเบ็ดนั่งกันทั้งวัน ยังมีประสิทธิภาพเท่าฉันไหมล่ะ”
ซูเฮ่ายวนควบคุม【นักล่าปลาตัวยง】ให้กลับไปพร้อมกับอวดต่อไปด้วย
“มีอุปกรณ์นี้ ต่อไปทุกคนก็จะได้ประสบการณ์เหมือนเล่นเกม แถมไม่ต้องทนทรมานกับการเป็นสายตกปลาไม่ได้ปลาตลอดทั้งวันอีกด้วย”
“ได้ทั้งความบันเทิงและตกปลา ไม่เสียอย่างใดอย่างหนึ่งไป”
“เพราะงั้นที่ฉันบอกว่ามันช่วยชีวิตสายตกปลาไม่ได้ปลา มีปัญหาอะไรไหม”
พูดมาถึงตรงนี้ เขายังเสริมด้วยสีหน้าจริงจังอีกประโยค
“พวกนายลองตัดสินกันดูเองสิ นี่นับเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งศตวรรษนี้หรือเปล่า”
ผู้ชมดูอย่างสนอกสนใจจริง ๆ
แต่พอเห็นสีหน้าของซูเฮ่ายวนที่แทบจะเขียนคำว่า “ลำพองใจ” ไว้บนหน้า พวกเขาก็ไม่มีทางช่วยอวยตามอยู่แล้ว
【ดูท่าทางสตรีมเมอร์ตอนนี้สิ คนไม่รู้คงนึกว่าของที่เพิ่งลงน้ำไปคือเรือดำน้ำนิวเคลียร์】
【เทคโนโลยีเปลี่ยนชะตากรรมจริง ๆ แม้แต่ช่างยวนที่เป็นสายตกปลาไม่ได้ปลาโดยกำเนิด ยังจับปลาได้ทีละเจ็ดแปดตัว วัยเยาว์ของฉันจบลงแล้ว】