เห็นความประหลาดใจบนสีหน้าของอีกฝ่าย ซูเฮ่ายวนก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่
เขาจึงพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “พูดตามตรง ครอบครัวผมก็เป็นแค่คนธรรมดา”
“ตัวผมเองไม่ได้มีความฝันยิ่งใหญ่อะไร และไม่เคยคิดว่าจะต้องหาเงินจากสิ่งเหล่านี้ให้ได้มากมาย”
“แต่พ่อเคยพูดกับผมตั้งแต่เด็กว่า”
“ถ้าประเทศอยู่ดีมีสุข คนธรรมดาถึงจะมีชีวิตที่ดี”
“เพราะงั้นถ้าสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมีประโยชน์ต่อความมั่นคงของประเทศจริง ๆ ผมก็พอใจมากแล้ว”
“เรื่องอื่นผมไม่ได้เรียกร้องอะไรมากมายจริง ๆ”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไช้กัวหมิงก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
ขอบตาถึงกับร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย
“ประเทศดี ประชาชนถึงจะอยู่ดีมีสุข……”
เขาพึมพำทวนเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างจริงจัง
“พูดได้ดี”
“คนหนุ่มสาวที่ยังคิดแบบนี้อยู่ในตอนนี้มีไม่มากแล้ว”
เขาเก็บอารมณ์กลับไป น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาก
“เรื่องสถานที่ตั้งโรงงาน ผมจะช่วยผลักดันให้เป็นเรื่องแรก”
“เมืองซูมีเงื่อนไขดีอยู่แล้ว ทั้งการคมนาคมและระบบอุตสาหกรรมก็พร้อม วางโรงงานไว้ที่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้”
ซูเฮ่ายวนยิ้มทันที
“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนท่านด้วยครับ”
“ไม่ถึงกับรบกวนหรอก”
ไช้กัวหมิงโบกมือ
“จากนี้นายรอข่าวอยู่ที่บ้านก็พอ”
“เดี๋ยวจะมีคนส่งสัญญาความร่วมมือจัดตั้งโรงงานอย่างเป็นทางการมาให้เร็ว ๆ นี้ ถึงตอนนั้นนายอ่านเงื่อนไขต่าง ๆ ให้ละเอียด พอตรวจสอบแล้วว่าไม่มีปัญหาค่อยเซ็น”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ทันที
สายตาจึงเลื่อนไปยังแว่นตาซูเปอร์ในมือของซูเฮ่ายวน
“จริงสิ”
“ขอยืมแว่นอันนี้กลับไปก่อนได้ไหม”