คิดไปคิดมา
ความคิดของซูเฮ่ายวนก็เริ่มล่องลอยไปไกลอีกครั้ง
“ช่างเถอะ”
“อย่าเพิ่งฝันไปก่อน”
“เงินยังไม่ถึงมือเลย”
“รีบทำออเดอร์ให้เสร็จก่อนดีกว่า”
เขาสะบัดหัว แล้วกลับไปยืนหน้าโต๊ะทำงานอีกครั้ง
สูดหายใจเข้าลึก ๆ
“[สมาธิบริสุทธิ์] เปิด—”
“กริ๊งงง—”
ยังพูดไม่ทันจบ โทรศัพท์ข้าง ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ซูเฮ่ายวนขมวดคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ทางท่านชายจินมีปัญหาอีกแล้วเหรอ?”
เมื่อกี้ก็เพิ่งกู้คนขึ้นมาได้แท้ ๆ ยังไม่จบอีกเหรอ?
เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วก้มมอง
แต่กลับพบว่าคราวนี้คนที่โทรมาไม่ใช่จินซินซิน
แต่เป็นไช้กัวหมิง
“โทรมาเร่งของเหรอ?”
ซูเฮ่ายวนมองไปยัง [นักล่าปลาตัวยง] สามเครื่องที่เพิ่งทำเสร็จข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว
ก่อนหน้านี้เขารับปากไช้กัวหมิงไว้สองเครื่อง
นี่ก็ครบแล้วไม่ใช่เหรอ?
คิดได้ดังนั้น เขาก็กดรับสายทันที
“ฮัลโหล ท่านผู้นำ”
“สองเครื่องของคุณทำเสร็จแล้วครับ”
“ส่งที่อยู่มาให้ผมได้เลย เดี๋ยวผมส่งไปให้”
ทางปลายสาย
เดิมทีไช้กัวหมิงกำลังจะเข้าเรื่องสำคัญ
แต่พอได้ยินประโยคนี้ เขาก็นิ่งอึ้งไปทันที
“อะไรนะ?”
“ทำเสร็จแล้วเหรอ?”
เขาก้มมองเวลาโดยไม่รู้ตัว
นับจากครั้งล่าสุดที่ติดต่อซูเฮ่ายวน
ผ่านไปนานแค่ไหนเอง? แค่ไม่กี่ชั่วโมงใช่ไหม?
ความเร็วแบบนี้เกินไปหน่อยหรือเปล่า?
“ไม่สิ...”
ไช้กัวหมิงรีบหาเหตุผลมาอธิบายให้ตัวเองในใจ
“เขาคงเริ่มทำตั้งแต่ไลฟ์จบแล้ว”
“ผมบอกว่าจะขอแซงคิว”
“เขาก็เลยเอาสองเครื่องที่ทำเสร็จก่อนมาให้ผม”
แต่ถึงจะคิดแบบนั้นก็เถอะ...
นี่เพิ่งผ่านไปแค่คืนเดียวเองนะ!
ไช้กัวหมิงเบิกตากว้างจนแทบถลน
ถ้าทำงานได้มีประสิทธิภาพขนาดนี้
จะมีสายการผลิตไปทำไม?