ดำลงไป
วินาทีถัดมา
อุปกรณ์ทั้ง 4 เครื่องที่ลอยอยู่บนผิวน้ำจมดิ่งลงพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ
ท่วงท่าแทบจะเหมือนกันทุกประการ
เมื่อเห็นเช่นนั้น จินซินซิน
ก็รีบมองไปยังภาพถ่ายทอดสดที่กำลังรับสัญญาณจาก[นักล่าปลาตัวยง]
แต่ดูไปได้ไม่กี่วินาที เขาก็ขมวดคิ้ว
เพราะหลังจากอุปกรณ์ทั้ง 4 เครื่องลงน้ำแล้ว
กลับไม่ได้มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของ[สเนก]ทันที
แต่หยุดนิ่งอยู่ในน้ำทั้งหมด
ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
“ค้างหรือ?”
จินซินซินถามขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ได้ค้าง”
ซูเฮ่ายวนยิ้ม
“ตอนนี้แหละถึงจะเรียกว่าเริ่มจริง ๆ”
พูดจบ
เขาก็ส่งคำสั่งผ่านสัญญาณคลื่นสมองอีกครั้ง
วินาทีถัดมา
[นักล่าปลาตัวยง]เครื่องใหม่ 3 เครื่องที่เพิ่งนำมา เปิดโครงสร้างส่วนยิงด้านหน้าพร้อมกัน
แต่คราวนี้สิ่งที่พ่นออกมาไม่ใช่ตาข่าย
แต่เป็นเชือก 3 เส้น หนาเท่าท่อนแขน
“เอ๊ะ?”
จินซินซินงงไปเลย
“ทำไมพ่นเชือกออกมาล่ะ?”
ส่วน[นักล่าปลาตัวยง]อีกเครื่องที่เป็นของเขาแต่เดิม ได้ยื่นแขนกลออกมาแล้ว
เริ่มนำเชือกหลายเส้นมาต่อกันทีละเส้น
ยึดปลายหัวท้ายเข้าด้วยกัน
ไม่นาน เชือก 3 ท่อนก็ถูกนำมาต่อรวมเป็นเชือกเส้นหนาที่ยาวกว่าเดิม
จินซินซินยิ่งดูก็ยิ่งงุนงง
“เดี๋ยวก่อน”
“ไม่ใช่ว่าจะกู้เรือดำน้ำนิวเคลียร์ขึ้นมาหรอกหรือ?”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงมาถักเชือกอยู่กลางทะเลล่ะ?”
“แล้วในอุปกรณ์นี่ไม่ใช่ว่าใส่ตาข่ายไว้หรอกหรือ?”
ซูเฮ่ายวนลงมือต่อไปพลางอธิบายอย่างไม่ใส่ใจ
“ที่จริงวัสดุพวกนี้ก็ยังเป็นวัสดุเดิมที่ใช้ทำตาข่ายนั่นแหละ”
“แค่ตอนเร่งทำอุปกรณ์ 3 เครื่องนี้ ฉันไม่ได้ถักพวกมันให้เป็นตาข่าย”
“แต่คงรูปเป็นโครงสร้างเชือกไว้โดยตรง”
“พอต่อหลายท่อนเข้าด้วยกัน ความยาวก็พอใช้งานแล้ว”