เฉินอี๋เห็นว่าพวกเขารู้จักกัน จึงให้เฉินฉีฟางพาพวกเขาไปเยี่ยมชมโรงพยาบาล
“ได้ ทุกคนตามผมมาเลย”
ทุกคนเดินเข้าไปในห้องผ่าตัดที่ว่างอยู่ห้องหนึ่ง เมื่อเห็นเครื่องมือที่วางเรียงรายอยู่ ต่างก็เบิกตากว้าง
อู๋กวังชางหยิบกรรไกรตัดเนื้อเยื่อขึ้นมาหนึ่งเล่ม “งานฝีมือประณีตจริง ๆ”
หลี่หัวชี้ไปยังเครื่องมือกองหนึ่ง “นั่นคืออะไร?”
เฉินฉีฟางไม่ได้ตอบ แต่หันไปมองเฉินอี๋ เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าเบา ๆ จึงแนะนำว่า “ชุดอุปกรณ์ระงับความรู้สึกครบชุด เครื่องช่วยหายใจ เครื่องติดตามสัญญาณชีพ เครื่องช็อกไฟฟ้าหัวใจ...”
หลายคนมองหน้ากัน ต่างนึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับกองทัพที่ 8 ก่อนหน้านี้ พวกเขาคิดว่าคงพูดเกินจริง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นฝ่ายกล่าวน้อยเกินไปเสียด้วยซ้ำ!
เฉินฉีฟางพาทุกคนไปยังคลังยา บนชั้นวางเรียงรายด้วยยาหลากหลายชนิด ทั้งเพนิซิลิน ยากลุ่มซัลฟาไดอะซีน อะโทรปีน อะดรีนาลีน...
แพทย์เหล่านั้นต่างมีชื่อเสียงอยู่บ้างในสาขาของตน โดยเฉพาะหลี่หัวที่เดินทางกลับจากฮ่องกง ทั้งมีประสบการณ์กว้างขวางและฝีมือการแพทย์ดีเยี่ยม แต่พอมาถึงโรงพยาบาลประจำเมือง กลับรู้สึกว่าสมองไม่พอใช้เสียแล้ว
ไม่เพียงแต่อุปกรณ์เหล่านั้น แม้แต่ยาก็ยังมีอีกหลายชนิดที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
แพทย์วัยกลางคนแผนกอายุรกรรมคนหนึ่งถามว่า “ท่านผู้อำนวยการเฉิน ที่นี่ผ่าตัดไปแล้วกี่ครั้งครับ?”
“มากกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบครั้งแล้ว อัตรารอดชีวิตอยู่ที่ร้อยละเก้าสิบหก”
“อะไรนะ? สูงขนาดนั้นเชียว?”
“อุปกรณ์ดี ยาก็มีพร้อม อัตรารอดชีวิตย่อมสูงอยู่แล้ว”
……
เขตอุตสาหกรรมหลังเขา เจ้ากังพาเจ้าหน้าที่เทคนิคกว่าสิบคนเดินเข้าไปในโรงงานผลิต ไกลออกไปก็ได้ยินเสียงเครื่องจักรทำงานดังมาแล้ว