จีน จบแล้ว

โฮสต์หวานเหลือเกิน เซียนผู้ถือพรหมจรรย์ค่อย ๆ พ่ายแพ้

Name: โฮสต์หวานเหลือเกิน เซียนผู้ถือพรหมจรรย์ค่อย ๆ พ่ายแพ้
Author: 雁留声

โดย 雁留声 · แปลโดย อักษรเซียน

4.70 รีวิว·อัปเดต 20 ต.ค. 2026

【ฮาสุดขีด อ่านใจได้ หวานเบาสมอง ตัวละครทั้งเรื่องเพี้ยนกันหมด】

（ถึงนักเขียนบทคนเก่งที่อยากดัดแปลงเรื่องนี้ กรุณาลดเสียงในใจลงบ้างนะ）

อวี๋ซิ่วทะลุมิติมายังโลกบำเพ็ญเซียน แถมยังผูกติดกับระบบเอาใจคนอีกด้วย

ยิ่งผู้ที่เธอเอาใจมีพลังบำเพ็ญสูงเท่าไร รางวัลที่เธอได้รับก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

ขณะที่คนอื่นยังเอาแต่ฝึกฝนทั้งวันทั้งคืนเพื่อทะลวงขั้น อวี๋ซิ่วกลับอาศัยระบบเอาใจคนจนบำเพ็ญมาถึงขั้นเกือบเป็นเซียนอย่างสบายใจ

ขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะเหินสู่สวรรค์ได้แล้ว อวี๋ซิ่วจึงตัดสินใจเอาใจคนที่มีแต้มต่อสูงที่สุด

เธอหมายตาเฝิงอวี้เซียนจุน ปรมาจารย์บรรพชนที่เพิ่งออกจากการปิดด่าน

ปรมาจารย์บรรพชนต้องการผู้รับใช้เซียนหรือ?

“ข้าเอง ๆ ศิษย์ขึ้นหอได้ ลงครัวก็เป็น ขยันขันแข็ง คล่องแคล่ว ทั้งบุ๋นทั้งบู๊ หากปรมาจารย์บรรพชนสั่งให้ศิษย์ไปทางตะวันออก ศิษย์จะไม่ไปทางตะวันตกเด็ดขาด ศิษย์นี่แหละคือเสื้อบุฝ้ายตัวน้อยที่ซื่อสัตย์และรู้ใจปรมาจารย์บรรพชนที่สุด!”

ปรมาจารย์บรรพชนกล่าวว่า “ปากหวานก้นเปรี้ยว ออกไป”

ปรมาจารย์บรรพชนจะออกเดินทางหรือ?

“ข้างนอกอันตราย ศิษย์ยินดีเป็นองครักษ์ให้เซียนจุน ต่อให้ต้องสละชีวิตหรือฝ่าอันตราย ศิษย์ก็จะคุ้มครองความปลอดภัยของท่าน!”

“ถอยไป!”

ปรมาจารย์บรรพชนถูกวางยาพิษหรือ?

“ไม่ต้องตกใจ ศิษย์จะไปหาสตรีสักสองสามคนมาแก้พิษให้ท่านเดี๋ยวนี้!”

“ไสหัวไป!”

เอ๊ะ... เอาใจไม่สำเร็จแล้วจะทำอย่างไรดีนะ? หรือจะเปลี่ยนเป้าหมายดี?

ขณะที่เธอกำลังจะบอกลา เซียนจุนในชุดขาวราวหิมะก็ขวางทางเธอไว้ “กล้าหนี ข้าจะหักขาเจ้า!”