ห้องรับฝากสมอง
โปรดอ่านก่อน:
ผู้หญิงเลวได้ทุกสิ่ง
ผู้หญิงเลวได้ทุกสิ่ง
ผู้หญิงเลวได้ทุกสิ่ง!
ยังมีเพื่อนๆ ที่ไม่รู้จักการใช้ไฟแห่งรัก นิยายเรื่องนี้แย่งชิงตำแหน่งบนบอร์ดการติดตาม ขอเชียร์ Roy หน่อย ปุ่มอยู่ที่ด้านขวาล่างของปุ่มเร่งดัน ทุกคนมีไฟแห่งรักสามดวงต่อวัน ส่งมาให้ฉันทั้งหมดเลย!
เล่มก่อนโดนตรวจเพราะ dodo ฉันว่าตัวเองยังพัฒนาได้อีก มาเริ่มใหม่กันเถอะ
ต้องอ่าน: แฟนฟิค สามัญสำนึกตามหน้าตา ระวัง!
ฝันถึงสาว ไม่ใช่ดาบสองคม 1V1
ระวัง ระวัง ระวัง!
สำคัญต้องพูดสามรอบ
+ ตอนวันที่ 31 พ.ค. ถูกลบทิ้งเนื้อหาร้อนแรงบางส่วน แก้ก็แก้ไม่ได้ การเปลี่ยนผ่านแข็งๆ ก็คงเป็นเหตุผลนี้
เนื้อหา:
ลมร้อนของเกาลูนพัดเข้าสู่ความฝันของหญิงสาว
เขตเมืองเก่าเกาลูนในปี 1990 เป็นสถานที่ที่แตกแยกและวุ่นวายที่สุดของเกาะฮ่องกง
พื้นที่เล็กๆ แห่งนี้อัดแน่นไปด้วยประชากรนับหมื่น อาคารสูงชิดกัน
ตรอกซอกซอยแคบจนต้องเบียดตัวเดิน มองขึ้นไปไม่เห็นท้องฟ้าเต็มตา สายไฟพันกันเป็นใยแมงมุม ท่อน้ำระเกะระกะเต็มกำแพง ทำให้แสงบนฟ้าถูกตัดขาดออกจากกัน
ที่นี่ แสงแดดและอากาศบริสุทธิ์คือสิ่งฟุ่มเฟือย
แม้แต่ในเวลากลางวัน ตรอกด้านในก็ยังมืดมิด ทุกบ้านเปิดไฟฟ้าตลอดเวลา พื้นดินมีน้ำสกปรกไหลตลอดปี
มุมกำแพงกองสิ่งของ ความชื้นและกลิ่นอับปนเปื้อนกับกลิ่นน้ำมันจากแผงขายอาหารตามถนน กลิ่นของโรงงาน ลอยอบอวลไปทั่วอากาศ
ที่นี่มีระเบียบและกฎเกณฑ์ของตัวเอง เหมือนเมืองโดดเดี่ยวที่พึ่งพาตนเองได้
แผงลอยริมถนนเรียงราย ร้านโจ๊ก ร้านก๋วยเตี๋ยว โรงงานลูกชิ้นปลาให้เห็นทั่วไป ลูกชิ้นปลาครึ่งฮ่องกงมาจากโรงงานเล็กๆ ในเขตเมืองเก่า
ทันตแพทย์ไร้ใบอนุญาตราคาถูก คลินิกแพทย์แผนโบราณติดป้ายไฟเรียบง่าย ไม่ถามที่มา รับเฉพาะลูกค้าแถวบ้าน
ไม่มีระบบประปาที่เป็นระเบียบ ต้องตักน้ำจากก๊อกน้ำสาธารณะริมถนน
บนดาดฟ้ามีถังเก็บน้ำเก่าๆ สูบน้ำบาดาลขึ้นมาแล้วแบ่งจ่ายให้แต่ละบ้าน ท่อใช้ร่วมกัน ความสัมพันธ์ผู้คนก็พัวพันกันไปด้วย
ในตลาดวุ่นวายซ่อนกฎเกณฑ์อันโกลาหล แก๊งค์ใต้ดินควบคุมความสงบเรียบร้อย การพนัน สิ่งเสพติด ซ่อง โรงงานผิดกฎหมายให้เห็นทั่วไป
ที่นี่คือโลกมืด
ชาวบ้านทั่วไปยังใช้ชีวิตตามปกติ เพื่อนบ้านเก่าไม่ล็อกประตูเมื่อไปมาหาสู่ ตอนเย็นนั่งยองๆ ที่ปากตรอกกินโจ๊กคุยเล่น
เด็กๆ วิ่งไล่กันในบันไดแคบๆ บนดาดฟ้า ตอนว่างก็พิงราวบันได มองเครื่องบินจากสนามบินไคตั๊กบินต่ำเหนือหัว เสียงดังสนั่นไปทั่วเมืองเก่า
งูเหลือมปะปน ความดีความชั่วอยู่ร่วมกัน
สกปรกกับควันไฟอยู่ร่วมกัน กลิ่นอายอันธพาลและความเป็นคนเมืองผสมกันในทุกตรอกแคบ
ที่นี่วุ่นวาย ป่าเถื่อน
ทำให้ซาเซี่ยอยากหนีไป
ชาติก่อนเธอหลงใหลในยุคนี้มาก พอมาถึงจริงๆ เหลือเพียงความกลัวที่หวาดผวาไม่จบสิ้น
เธอเป็นเด็กที่ย่าทวดเลี้ยง ไม่มีพ่อแม่
ย่าทวดที่นี่รับจ้างซักผ้าให้คนอื่น ได้ค่าแรงน้อยนิด ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก
ตามธรรมดา ซาเซี่ยจึงใช้นามสกุลย่าทวด คือสกุลซ่ง
ชื่อของเธอเหมือนฤดูร้อนที่ถูกม่านบางๆ กั้นไว้ สายลมอ่อนๆ พัดม่านให้พลิ้วไหว
เหมือนใบหน้าของเธอ เต็มไปด้วยความงามอันคลุมเครือ
ไม่ว่ายุคใด ความงามเพียงอย่างเดียวคือไพ่ตาย กลับนำมาซึ่งหายนะเท่านั้น
ย่าทวดแก่แล้วยังโดนพวกแก่ๆ สกปรกในเกาลูนก่อกวน ไหนจะเธอ
ดังนั้นเธอจึงไม่อาบน้ำ ไม่สระผม ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า ตัวเหม็นยังดีกว่าถูกผู้ชายสกปรกจับต้อง
เธอตั้งใจว่า ตราบใดที่ยังไม่มีความสามารถย้ายออกจากเกาลูน จะไม่มีวันให้ใครเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ
ระบบมาช้าแต่ก็มา
คืนหนึ่ง มีแสงจ้าๆ ปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของเธอ เขียนว่ายินดีต้อนรับสู่เกมล้มวายร้าย
ข้ามเวลามาแล้วมีระบบก็เป็นเรื่องปกติ
ตามคำแนะนำของระบบ เธอเพียงต้องล้มวายร้ายในโลกนี้ ได้ความชื่นชอบจากวายร้าย ระบบจะให้รางวัล
ระบบเป็นวิธีเดียวที่ผู้เล่นจะได้ทรัพยากรการอยู่รอด เพราะตัวผู้เล่นเองเป็นวิญญาณที่ไม่ได้มาจากโลกนี้ จะถูก NPC โจมตีง่ายกว่าคนทั่วไป
ดังนั้น นี่ถือเป็นวิธีบังคับให้ผู้เล่นเปิดใช้ระบบ
ส่วนรางวัลคืออะไร เธอไม่มีสิทธิ์ดู
เธอไม่พบแตรเล็กหรือช่องโลก ดูเหมือนจะเป็นระบบเล่นคนเดียว
ไร้ประโยชน์จริงๆ!
บริเวณวายร้ายที่สามารถล้มได้แสดงชื่อไว้มากมาย แสงจ้าแสดงระยะห่างจากวายร้ายใกล้เคียง ซูมเข้า/ออกได้ ระยะห่างจากตัวเอง ฯลฯ คล้ายกับแผนที่ระดับสูง
หลังชื่อวายร้ายแต่ละชื่อมีหมายเหตุ สีแดงๆ เช่น อายุมากเกิน อายุน้อยเกิน จิตใจบกพร่อง โรคภัย ความเสี่ยงสูง ฯลฯ
คำแนะนำของระบบวันนี้: ในพื้นที่ไม่มีวายร้ายพิเศษ โปรดขยายขอบเขตการค้นหา หาวายร้ายมูลค่าสูง
เธอปิดแสงจ้าในจิตสำนึก
ลงเล่นประมาณสิบนาที มีวายร้ายเล็กๆ สามคนตายกะทันหัน
นี่มัน...
เธอเป็นเด็กสกปรกที่ซ่อนตัวในเกาลูนมาโดยตลอดอย่างปลอดภัย
แต่ได้ฉายาว่า หมูป่า
พกหัวหอมติดตัวตลอด กินเป็นผลไม้ พอกินเสร็จกลิ่นปากแทบฆ่าคนได้
ฉายา หมูป่า แมลงสาบ ยายขยะ ตามติดเธอตลอด
โชคดีที่เธอเรียนเก่งมาก ตั้งแต่ป.1 เป็นที่หนึ่งตลอด สิทธิพิเศษของที่หนึ่งยังมีอยู่ ทั้งลดค่าเทอมหรือทุนการศึกษา
ใช้ชีวิตตะกุกตะกักมาจนถูกจัดให้อยู่ห้องเดียวกับจูวันฟาง เพื่อนสนิทของเธอชื่อกัวเสี่ยวเจิน กัวเสี่ยวเจินมีแฟนชื่อโจวจอร์จ
บ้าเอ้ย ที่แท้โรงเรียนมัธยมตงหนานของเธอคือเรื่องราวของสามตำนาน
ฉันบ้าไปแล้ว!
ที่หนึ่งถึงแม้จะมีสิทธิ์พิเศษบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีสิทธิ์มากพอจะควบคุมความคิดนักเรียนคนอื่น
เธอถูกรังแกเพราะตัวเหม็น ถูกกดลงพื้นในห้องน้ำหญิงถูไปถูมา เธอจับผู้หญิงที่ตีเธอกดลงในชักโครก ให้ได้สัมผัสกับอึอย่างใกล้ชิด แถมยังเอาผ้าอนามัยมาปาดหน้า
การต่อสู้ในโรงเรียนจำกัดแค่การรังแกทางร่างกาย ซ่งซาเซี่ยที่โจมตีทางจิตใจแบบนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ
หลังจากนั้นเธอก็ได้ฉายาใหม่ว่า บ้า
ในที่สุดก็ได้เรียนหนังสืออย่างสงบอีกครั้ง
แผนที่ระบบของเธอแสดงตลอดว่ามีบอสวายร้ายที่สามารถผูกพันได้อยู่ใกล้ๆ เธอได้แต่มอง
จู่ๆ วิ่งไปหาวายร้าย มีโอกาสสูงมากที่จะถูกกำจัดทางกายภาพ
เป็นไปได้มากกว่า คือเธอเดินไปถึงวายร้ายไม่ได้ แล้วเขาจะคุยกับเธอทำไม
ดังนั้นเธอจึงรอ ตามบทเดิมของต้นฉบับ ในอนาคตวันหนึ่ง จูวันฟางจะถูกเสี่ยวซาโกะพาตัวไป
ส่วนเธอ สามารถยืนอยู่ข้างๆ ตอนนั้นเพื่อฉวยโอกาสผูกพัน ดูรางวัลการผูกพันของระบบก่อน แล้วค่อยตัดสินใจแผนต่อไป
ในขณะที่พึ่งพาระบบ เธอก็รู้ว่าการเรียนคือทางออกที่แท้จริงของเธอ
ระบบคือพรจากสวรรค์ ส่วนการเรียนคือความพยายามของตัวเอง
เพราะอยู่ในเขตเมืองเก่าเกาลูน เธอไม่มีสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่ปลอดภัยและมั่นคงพอ หรืออาจเป็นเพราะพรสวรรค์ของเธอถึงขีดจำกัดแล้ว ความรู้ที่ลึกซึ้งกว่านั้นไม่ใช่ระดับไอคิวของเธอจะเข้าใจ
ในที่สุดก็ทนมาถึงวันที่จูวันฟางถูกพาตัวไป เธอได้เห็นเสี่ยวซาโกะที่เฝ้าฝันถึง
ระยะทางไม่เกินร้อยเมตรก็สามารถผูกพันได้โดยตรง เธอยืนอยู่ในฝูงชนที่ดูเรื่องสนุก รอบตัวมีวงเว้นว่างพอสมควรเพราะกลิ่นตัวของเธอ
เธอเปิดแสงจ้าในจิตสำนึก มีข้อความว่า:
บุคคลเป้าหมาย เฉินเทียนสยง [เสี่ยวซาโกะ] อายุ 24 ส่วนสูง 182 ซม.
ลักษณะนิสัย: หยิ่งทะนงมาก ไร้หัวใจเย็นชา ไม่มีคุณธรรม เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว หุนหันพลันแล่น ดื้อรั้น ควบคุมเก่ง ตีผู้หญิง ไม่มีขีดจำกัด ดูหมิ่นกฎเกณฑ์และผู้อาวุโส
สรุป: มนุษย์ขยะของแก๊งค์ใหม่
ซ่งซาเซี่ยเลือกเฉินเทียนสยง เริ่มผูกพัน
การผูกพันต้องใช้เวลาห้านาที
เธอเริ่มต้นแล้วก็ชื่นชมความหล่อของ Roy ชาติก่อนเธอชอบพี่เย่า หยาง มาก เสียดายที่ตามติดดาราข้ามรุ่น เจอตอนเขาเลิกวงไปแล้ว
พูดได้ว่า ความเสียดายในชาติก่อนเต็มไปหมด
เสี่ยวซาโกะถึงจะไม่ใช่คนดี จูวันฟางก็ไม่ใช่คนดีอะไร
พูดง่ายๆ คือ โง่เง่า
เรียน ก็เรียนไม่ดี
เป็นคนก็เลวทรามกว่า
เรื่องเกิดจากเธอ อย่างน้อยก็ด้วยความเป็นเพื่อนร่วมห้อง ควรปิดบังไว้บ้าง โดนตำรวจขู่สองคำก็ขายเพื่อน สมน้ำหน้า
ตอนที่เสี่ยวซาโกะคุยกับอาจารย์เวิน ระบบผูกพันสำเร็จ
ระบบ: ยินดีด้วย เจ้าของผูกพันสำเร็จ ได้รับรางวัล
ความงาม [50]: +10 [สูงสุด 120]
พละกำลัง [60]: +10 [สูงสุด 100]
เสน่ห์ [50]: +10 [สูงสุด 100]
ความเป็นมิตร [50]: +10 [สูงสุด 200]
ความจำ [50]: +10 [สูงสุด 200]
ความสามารถพิเศษ [50]: +10 [สูงสุด 200]
ซ่งซาเซี่ยที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ความสกปรก หน้าซีด ระบบ เงินล่ะ? ไม่ใช่ให้เงินเหรอ?
ระบบแนะนำ: ระบบนี้ไม่มีความสามารถสร้างเงินจากอากาศ ทุกอย่างที่คุณล้มวายร้ายได้สำเร็จเป็นของคุณ
วิธีล้มวายร้ายมีหลายแบบ ได้รับความรักจากวายร้าย ให้เขายอมจ่ายเพื่อคุณคือวิธีหนึ่ง
อีกวิธีหนึ่ง ฆ่าวายร้ายโดยตรงจะได้เงินดรอป จะได้รับเงินดรอปของวายร้ายด้วยวิธีที่สมเหตุสมผล
ไอ้ระบบหลอกฉัน นายไม่ได้บอกว่าฆ่าวายร้ายได้นะ!
งั้นที่ฉันอดทนมาหลายปีนี้เพื่ออะไร รู้งี้ไปหาบอสเล็กๆ ฟาร์มเงินตั้งแต่แรกแล้ว
เสี่ยวซาโกะนะ ให้นายให้ฉันฟันเขาเพื่อฟาร์มเงิน ระบบแกช่างมองฉันขึ้นจริงๆ!
PS: เปิดใหม่ ขอ support ด้วย