เหลือเชื่อ!
ผิดปกติมาก!
เสิ่นอวี่ถังวกกลับไปอีกครั้ง
เฮ่อจิ้นไม่ได้ปิดประตู แต่เอนตัวพิงข้างประตูอย่างขี้เกียจ ขายาวไขว้กัน กอดอก ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องเธอ
ส่วนแม่ของเสิ่นอวี่ถัง อย่างชุยเสวี่ย โบกมือให้เธอ:
“ถังถัง มานี่จ้ะ ~”
เปลือกตาขวาของเสิ่นอวี่ถังกระตุกวาบ ลางสังหรณ์ไม่ดีเอ่อขึ้นมาในใจ
“แม่”
เธอเดินเข้าไปในบ้านด้วยใจหวั่น ๆ
เฮ่อจิ้นยกกระเป๋าเดินทางให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ นิ้วเรียวสวยจับที่ด้ามจับ ยกขึ้นเบา ๆ กระเป๋าก็ลอยพ้นพื้น
แขนของผู้ชายยื่นผ่านข้างตัวเธอ เกือบจะโอบเธอไว้ในอ้อมแขน กลิ่นเย็นหอมละมุนของมินต์ลอยมาแตะจมูก
เสิ่นอวี่ถังถาม: “ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่”
เฮ่อจิ้นปิดประตู น้ำเสียงขี้เกียจเหมือนกำลังแกล้งเธอ “ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมผมถึงอยู่ที่นี่”
เสิ่นอวี่ถัง: “……”
เธอวางกระเป๋า เดินไปที่ห้องนั่งเล่น
กลับพบว่า ข้างในไม่ใช่แค่พ่อแม่ของเธอ แต่ยังมีพ่อแม่ของเฮ่อจิ้นด้วย!
นี่…อะไรกันเนี่ย???
“ถังถังที่รัก ในที่สุดหนูก็มาแล้ว!”
หลินซูถงเดินเข้ามาหาเป็นคนแรก ดึงมือเสิ่นอวี่ถังไว้ ส่วนลูกชายแท้ ๆ ของตัวเองอย่างเฮ่อจิ้นกลับถูกเมินจนไม่เหลือซาก
“น้าคอยหนูนานมากแล้ว ~ คราวที่แล้วที่บ้านน้าไม่มีโอกาสได้ทักทายหนู ถังถังยิ่งสวยขึ้นอีกแล้ว อัยหยา น้าคิดถึงหนูแทบแย่…”
หลินซูถงเอ่ยปากชมไม่หยุด แม้แต่น้ำเสียงก็พยายามทำให้อ่อนหวาน
เสิ่นอวี่ถังถูกชมจนรู้สึกเขินนิด ๆ เธอซบเข้าไปในอ้อมกอดของอีกฝ่าย “ลินอา น้าถังก็คิดถึงน้าเหมือนกันนะ”