เสิ่นอวี่ถังกับซ่งชิงเยว่ต่างก็คาดไม่ถึงว่าเฮ่อจิ้นจะมาอยู่ที่นี่ด้วย และยังยืนเงียบๆ อยู่ไม่ไกลอีก
บรรยากาศครู่หนึ่งจึงดูแปลกประหลาดไปเล็กน้อย
ยิ่งประกอบกับสีหน้าที่เย็นชานิดๆ ของเฮ่อจิ้นแล้ว ก็ยิ่งทำให้เสิ่นอวี่ถังใจคอไม่ดีหนักขึ้น
ซ่งชิงเยว่ที่อายุมากกว่าสี่ปีสีหน้าไม่เปลี่ยน น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลหนักแน่นดังเดิม:
"ได้ งั้นถ้ามีโอกาสครั้งหน้า ผมจะเชิญคุณไปด้วยนะ น้องเฮ่อจิ้น"
เฮ่อจิ้นตอบรับเย็นชาว่า "อืม" ไร้อารมณ์ใดๆ
ซ่งชิงเยว่แอบสังเกตเขาเงียบๆ ในแววตาวาบความเข้าใจแจ่มแจ้ง
หลายปีที่ไม่ได้เจอ เด็กเมื่อก่อนที่เคยเตี้ยกว่าเขาตั้งหัวไหล่ครึ่ง ตอนนี้สูงกว่าเขานิดๆ แล้ว แถมยังเก็บสีหน้าเก่ง ดูน่าเชื่อถือหนักแน่นกว่าเดิมอีก
ซ่งชิงเยว่จำได้แม่น ครั้งหนึ่งเมื่อก่อน ตอนนั้นเสิ่นอวี่ถังเพิ่งจะวิ่งไปถามโจทย์เลขเขา
เฮ่อจิ้นก็เดินเข้ามาหน้าบึ้ง มองเขาอย่างระแวดระวังทีหนึ่ง แล้วถามเสิ่นอวี่ถังว่า:
"เธอทำไม่ได้ ทำไมไม่ถามฉัน"
เสิ่นอวี่ถังดวงตาเป็นประกาย พูดสมเหตุสมผล:
"ก็พี่ชิงเยว่ขึ้นม.หกแล้วนี่นา เขาอายุมากกว่าเธอ ทั้งยังมีความรู้มากกว่า ต้องเก่งกว่าเธอแน่นอน!"
สีหน้าเฮ่อจิ้นแย่ลงในพริบตา เขาจับข้อมือเธออย่างบังคับแต่อ่อนโยน เสียงทุ้มอู้อี้:
"ข้อนี้ฉันก็ทำได้ ให้ฉันสอนเธอก็พอแล้ว อย่าไปกวนพี่ซ่งเลย"
สิ้นเสียงก็ล่อหลอกเสิ่นอวี่ถังพาออกไปทั้งอย่างนั้น
ก่อนไป เฮ่อจิ้นถึงกับแอบถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง