"อื้อ เฮ่อจิ้น..."
ตอนนี้เสิ่นอวี่ถังจะมีกะจิตกะใจดูโจทย์ได้ยังไงกัน
ตัวอักษรเต็มหน้ากระดาษซ้อนทับกัน โยกเยก พร่ามัวราวกับมีหมอกปกคลุม จับจุดโฟกัสไม่ติดเลยสักนิด
ความรู้ที่เคยขึ้นใจ กลับตีกันยุ่งเหยิงในหัวจนเลือนรางไปหมด
จนสุดท้าย
เสิ่นอวี่ถังจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองตอบผิดไปกี่ข้อ
คำตอบครึ่งหลังแทบจะเดาส่งเพราะใจลอยไปหมด ผิดไปมากกว่าครึ่ง
กากบาทสีแดงเต็มพรืดหน้ากระดาษ สะดุดตาขายขี้หน้า
แถมทุกครั้งที่เธอผิด
เฮ่อจิ้นก็...แกล้งเธอแบบนั้น
เหมือนผู้อำนวยการฝ่ายปกครองผู้เที่ยงธรรมไร้ปรานี
เส้นผมสีดำของเสิ่นอวี่ถังยุ่งเหยิงติดข้างลำคอขาวนวล หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อบางเบา ผิวเนื้อแต้มสีชมพูอ่อน
เบื้องหน้าขาวโพลนไปหมด เวียนหัวจับใจไปทั้งร่าง ปลายนิ้มอ่อนปวกเปียก
ปากกาหลุดจากมือตกพื้นดัง "แป๊ะ"
เสียงเสิ่นอวี่ถังอ่อนยวบพร้อมสั่นพร่า "ฉันไม่ทำโจทย์แล้ว ไม่..."
ชายหนุ่มด้านหลังหัวเราะแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มห้าวก้ำกึ่งแรงกดดัน
"เด็กน้อย ทำผิดตั้งเยอะ ยังจะมีหน้ามาพูดอีกเหรอ"
สิ้นเสียง เขายืดแขนยาวออก ฝ่ามือรั้งเอวบางของเธอไว้ พยุงพาเดินไปห้องน้ำช้า ๆ
"มองกระจกสิ"
ในห้องน้ำ
ถูกปรับเปลี่ยนไปเมื่อไหร่ไม่รู้ มีกระจกทั้งสี่ด้าน
สะท้อนภาพของทั้งคู่ออกมาอย่างสมบูรณ์ ไม่มีที่ให้หลบซ่อน
มือสั่นเทาเรียวงามของเสิ่นอวี่ถังยันไว้บนผิวกระจกเย็นเฉียบ มองเห็นขนตาตัวเองสั่นระริกชัดเจน
และเห็นแววตาแข็งกร้าวไม่ยอมให้ขัดขืนของเฮ่อจิ้นด้านหลังอย่างเต็มตา