เฮ่อจิ้นก้มศีรษะ ปลายจมูกไล้แผ่วเบาผ่านติ่งหูนุ่มอุ่นของหญิงสาว เสียงกระซิบแผ่วเบาเอาใจอย่างอ่อนโยนว่า
"เด็กน้อย หลับตาเถอะนะ"
เสิ่นอวี่ถังขยับมุดกายลงใต้ผ้าห่มผืนนุ่ม ส่งเสียงหวานขี้เกียจในลำคอว่า "อือ~"
ชั้นล่าง
ฟู่หานเซิงกำลังทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง
ราตรีกาลเข้มข้นแผ่ปกคลุมไปทั่วทุกทิศ
มีเพียงแสงไฟถนนโดดเดี่ยวสองข้างทาง หยาดเยิ้มเป็นรัศมีขาวหม่นวงหนึ่ง สะท้อนโครงหน้าด้านข้างเคร่งเครียดของฟู่หานเซิงให้ยิ่งดูอ้างว้างเดียวดาย
"เสิ่นอวี่ถัง เปิดประตู!"
ปลายนิ้วของเขาออกแรงจนซีดเซียว ข้อนิ้วเคาะกระแทกบานประตูซ้ำ ๆ ด้วยความเร่งร้อนและรุนแรง
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ในใจพลันพลุ่งพล่านด้วยความตื่นตระหนกกระวนกระวาย จิตใจที่ปกติเยือกเย็นและยับยั้งชั่งใจกลับแตกซ่านไร้ระเบียบเป็นครั้งแรก
ดวงตาฟู่หานเซิงมีเส้นเลือดสีแดงฉายแวว แรงทุบประตูยิ่งทวีมากขึ้น เกิดเสียงดังปัง ๆ
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและแหบพร่า "เธอคบกับเฮ่อจิ้นแล้วเหรอ? เธอไม่ได้ชอบฉันหรอกเหรอ?"
วินาทีถัดมา
ประตูใหญ่ที่สลักลายวิจิตรและตกแต่งหรูหราค่อย ๆ เลื่อนเปิดเข้าด้านในตามราง
ฟู่หานเซิงมีสีหน้ายินดีปรีดา หลังยืดตรงโดยสัญชาตญาณ สายตาจับจ้องไปยังภายในประตูด้วยความกระตือรือร้น
"ถังถัง ฉันรู้ว่าเธอ——"
ทว่า
สิ่งที่เห็น กลับเป็นชายหนุ่มในชุดนอนผ้าไหมสีดำทั้งตัว
โครงกระดูกใบหน้าคมคายไร้ที่ติ รูปหน้าหล่อเหลาคมเข้มแฝงการรุกรานสูง แผ่รังสีแรงกดดันอันทรงพลังไปทั่วทั้งร่าง คิ้วตาดูปล่อยตามสบายแต่ก็แฝงความแข็งกร้าว
ฟู่หานเซิงรูม่านตาหดเกร็ง
คือ... เฮ่อจิ้น
ทำไมถึงเป็นเฮ่อจิ้น?
จะเป็นเฮ่อจิ้นได้ยังไงกัน?!
ริมฝีปากฟู่หานเซิงขยับอ้า เพิ่งจะพูด แต่วินาทีต่อมา เสียงเขากลับติดค้างในลำคอทันที