ฟู่หานเซิงก้าวเท้าวิ่ง เมื่อผ่านเสิ่นอวี่ถัง ความเร็วก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
เขาดึงสติกลับมาจากความคิดในหัว ดวงตายิ่งเย็นชาขึ้นทุกขณะ
เสิ่นอวี่ถังจงใจ ทำเป็นแสดงละครให้เขาดู
เธออยากให้เขาหึง อยากให้เขาร้อนใจ
แต่... ก็ช่างเถอะ
เพราะเขาไม่...
เขาไม่สนใจเลยสักนิดว่าเสิ่นอวี่ถังจะเชียร์ใคร
ครึ่งรอบสุดท้าย
บรรยากาศในสนามยิ่งคึกคักขึ้นทุกที!
"ตายแล้ว พวกเธอรีบดูสิ เฮ่อจิ้นกำลังจะทำลายสถิติของโรงเรียนเราที่ตั้งมา 5 ปีแล้วนะ!"
"ให้ตายเถอะ นี่มันมนุษย์หรือเปล่า?"
"รู้สึกเหมือนกลางทางเขาถูกปลุกขึ้นมาวิ่งยังไงไม่รู้"
"อ๊ายยย บ้ามากเลย เท่ซะจนฉันขาแทบอ่อน!"
แสงแดดสีทองอร่าม ลู่วิ่งยางสีแดง ใบการบูรเขียวมรกตรอบสนาม ยิ่งขับให้เห็นความอิสระและมาดเท่ของชายหนุ่ม
เฮ่อจิ้นพุ่งเข้าเส้นชัยอย่างไร้เทียมทาน
"ให้ตายสิ สุดยอด! ทำลายสถิติได้จริง ๆ!"
"หกร้อยหกสิบหก!"
"ฉันบอกแล้วว่าเฮ่อจิ้นต้องชนะ ทายาทตระกูลเศรษฐีฝึกยิงปืน แข่งรถ ต่อสู้ทุกวัน ฟู่หานเซิงเทียบกับเขา ยังห่างชั้นนัก!"
ทั่วสนามเต็มไปด้วยเสียงเซ็งแซ่และดีใจ
ทุกคนหันมามองนักกีฬาที่เหลือ
ทันใดนั้น
ร่างของฟู่หานเซิงก็โซเซ ก่อนจะล้มลงตรงหน้าเสิ่นอวี่ถัง
ริมฝีปากเขาซีดเซียว สายตาเย็นชาจับจ้องที่เสิ่นอวี่ถัง
เหมือนกำลังรอให้เธอเข้าไปพยุง
คนรอบข้างตกใจกันใหญ่
"ตายแล้ว! ฟู่หานเซิงล้มแล้ว!"
"เหลืออีกแค่สามสิบเมตรเอง เฮ้อ... แต่ดูขาเขาเหมือนเดินต่อไม่ไหวแล้ว"