เพื่อนร่วมชั้นกว่าสิบคนที่อยู่ในเหตุการณ์ยืนอยู่ใต้ชายคาตึกเรียน
พวกเขาอึ้งกันไปหมด ตาค้างจ้องมองแผ่นหลังของเฮ่อจิ้นและเสิ่นอวี่ถังที่เดินจากไป
รถสปอร์ตสีดำคำรามอีกครั้ง ล้อบดผ่านแอ่งน้ำ กระเซ็นเป็นละอองฝอย ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปในม่านฝนเย็นเยียบที่พร่ามัว
เงียบไปสามวินาทีเต็ม ก่อนจะระเบิดเสียงอุทานออกมา
"โอ้โห นั่นเฮ่อจิ้นนี่! เฮ่อจิ้นนี่หล่อเกินไปแล้ว เป็นพระเอกนิยายชัดๆ!"
"บ้าเอ๊ย ไม่แปลกใจเลยที่เป็นหนุ่มหล่อประจำมหาลัย" มีหนุ่มคนหนึ่งพูดอย่างเสียดายแทน "ถ้าผมเป็นผู้หญิงนะ ผมก็อยากนั่งเบาะข้างคนขับของเขาบ้าง!"
"โถ่เอ๊ย ใจสาวน้อยของป้าดันเต้นตุบๆ ขึ้นมา รู้สึกแปลกๆ ยังไงพิกลนะสองคนนั้น"
"ใช่ เหมือนกันเลย เฮ่อจิ้นกับเสิ่นอวี่ถังยังเป็นเพื่อนรักตั้งแต่เด็กอีก ฟินจังเลย ฟินกว่าเมื่อกี้กับฟู่หานเซิงอีก!"
"ถ้าเป็นเสิ่นอวี่ถังนะ ฉันจะตามจีบเฮ่อจิ้นแทน ไม่เอาฟู่หานเซิงแล้ว ฟู่หานเซิงยังเย็นชาเกินไป"
สิ้นเสียง
ตอนนี้เอง ไอเย็นรอบตัวของใครบางคนก็ยิ่งแผ่ซ่านลงไปอีก
ฟู่หานเซิงยืนอยู่ริมนอกฝูงชน นิ้วเรียวยาวกำร่มไว้แน่น ข้อนิ้วซีดขาว ใบหน้าที่เคยเย็นชาไร้อารมณ์กลับปรากฏรอยร้าวฉานขึ้นมา
ดวงตาลุ่มลึกดำมืดคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังมุมตึกที่รถหรูหายลับไป ปลดปล่อยความเย็นยะเยือกที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ซูหร่วนหร่วนยืนอยู่ข้างเขา กำหมัดแน่นโดยไม่ส่งเสียง เล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ หน้าอกกระเพื่อมแรง โกรธจนแทบจะพ่นควันออกจากหัว
มันเป็นไปได้ยังไงกัน?
นางเสิ่นอวี่ถังนี่มันเก่งเรื่องยั่วยวนผู้ชายจริงๆ ขนาดท่านไท่จื่อที่แสนจะสูงศักดิ์อย่างเฮ่อจิ้นยังยอมมาหาเธอด้วยตัวเอง