เมืองหลวง โรงอุปรากร
โดมสีทองของเวทีโปรยแสงนวลตา หมอกม่านบางเบาแผ่กระจาย กลีบดอกไม้สีเงินขาวโปรยปรายลงมาจากที่สูงอย่างช้า ๆ
หญิงงามในชุดบัลเล่ต์หงส์ขาวพองฟูบริสุทธิ์ ดั่งเมฆและหิมะ รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ยกปลายเท้าก้าวมาอย่างสง่างาม
เธอกำลังแสดงท่อนเดี่ยวของหัวหน้านักเต้นซึ่งเป็นบทที่ยากที่สุดในตอนจบของสวอนเลก
ท่าอาราเบสก์ที่ได้มาตรฐาน ร่างกายยืดออกเป็นเส้นเฉียง 180 องศาที่สมบูรณ์แบบ
"กรี๊ดดดดด—" มีคนตะโกนอย่างบ้าคลั่งอยู่ด้านล่าง
เห็นเพียงเอวบางของหญิงงามพับลงอย่างนุ่มนวล ราวกับหงส์ขาวที่กำลังจะกางปีกบิน
แสงเงาตกกระทบบนผิวพรรณขาวละเอียดของเธอ อาบด้วยแสงนวลละมุน
"ตายแล้ว! เทพธิดาของฉันเต้นเก่งเกินไปแล้ว อึก ๆ!"
"สมกับเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ บุคลิกแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ โอ๊ย ฉันตายแล้ว!"
"นี่คือนักเต้นบัลเล่ต์หลักประจำโรงอุปรากรแห่งชาติที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์วงการเลยนะ และยังเคยได้รางวัลใหญ่จากมอสโกด้วย!"
"ได้ยินว่าเธอหมั้นแล้ว"
"โห ถ้าอย่างนั้นคู่หมั้นของเธอต้องสุขสุด ๆ เลยสิ? ได้ดีแบบนี้ มีความสุขจัง!"
ตัวจริงเฮ่อจิ้นนั่งอยู่ตรงกลางที่นั่งแขกวีไอพี
ในชุดสูทสีดำที่ดูสุขุมน่าเชื่อถือ จ้องมองหญิงงามบนเวทีบัลเล่ต์ไม่กะพริบตา แววตาลึกล้ำ
วันนี้หลินซูถงตั้งใจรีบกลับมาจากการเดินทางรอบโลกมาให้กำลังใจ ยกมือถือขึ้นถ่ายรูป
"ถังถังของฉันสวยจริง ๆ!"
พูดจบ เธอก็ตบไหล่เฮ่อจิ้นอย่างแรง
"ไอ้หนู ทำไมนายไม่มีปฏิกิริยาเลยล่ะ?!"